Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Όλα είναι μια απόφαση..πάμε στοίχημα; #take_it_or_leave_it

Απόφαση-Θάρρος : x 
Σιγουράκι.Αυτό που σε πάει 'ταμείο', όπως θα λέγαμε και στη γλώσσα του στοιχήματος.
Αλληλένδετα, με αμφίδρομη αντίδραση..κάποιες φορές αλυσιδωτή!
Χέρι-χέρι πάνε αυτά..το ένα αποτέλεσμα του άλλου. Το σκόρ το ανοίγει το θάρρος. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Θάρρος να κοιτάξεις πού θέλεις να φτάσεις,αγνοώντας κίνδυνο, ατυχία, συνέπειες..σου αρκεί μόνο που γουστάρεις να το κάνεις.
Κοιτάς τον στόχο..κάπως έτσι..καθησμένος στο έδαφος. Ένα με τη γή. Σαν από το μηδέν.



Κανένας δεν θα σου πει αν κοιτάς σωστά, αν κοιτάς παρορμητικά, γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε καθοδηγήσει. Σηκωνεσαι όρθιος και στέκεσαι στα δικά σου πόδια. Πιο δυνατός από ποτέ, γιατί ξέρεις, πως λεπτό που περνάει δεν γυρίζει πίσω. Και εκεί ακριβώς η απόφαση πλησιάζει επικίνδυνα την περιοχή του θάρρους..



Δεν κάνεις πίσω. Έχεις μάθει να επιβιώνεις, να υπέρασπίζεσαι τις επιλογές σου, γιατί πολύ απλά έχεις μάθει να τις χρεώνεσαι. Το ένα σου πόδι έχει ήδη βουτίξει στο νερό, κυριολεκτικά ή μεταφορικά και αν θυμηθείς το γνωστό 'ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται', έφτασες λίγο πριν την σέντρα. Και μάντεψε: ΣΚΟΡΑΡΕΣ.



Μα για μία στιγμή..που πας;Αλλού κοιτούσες..νόμιζαμε ότι.....
Λάθος φίλε μου..΄'νομίζω' είναι ένα ρήμα που δεν ταιρίαζει με το θάρρος ή την απόφαση. Και καμιά φορά, ενώ τα προγνωστικά σε έδειναν για μια συγκεκριμένη πορεία, εσύ κάνεις την ανατροπή. Στέλνεις 'κουβά' όλους όσους πόνταραν στο 'ακριβές σκόρ' και κάνεις αυτό που θες. Επιλέγεις πορεία μακριά από πεπατημένη, χαράσεις την δική σου πορεία στη δική σου ευτυχία. Γιατί η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση.




Έφυγες. Αλλού από εκεί που κοιτούσες συνήθως. Γιατί; Γιατί έτσι!
Καμιά φορά οι δρόμοι κρύβουν μαγικά κουτιά που δεν ξέρεις τι περιέχουν. Αλλά αν δεν πας και από κανέναν άλλο δρόμο, πώς θα τα βρείς;

Βέβαια, υπάρχει και κάτι πιο ιδάνικο. Να ξανασπάσεις τα προγνωστικά, να καταφέρεις να πάρεις τον συνοδηγό που πάντα ήθελες και να ξαναδοκιμάσεις να βολτάρεις την ζωή, αυτή τη φορά από άλλη πορεία, έτσι για την περιπέτεια ρε φίλε! Και ας εχει υψηλή απόδοση..

Σας γράφω και το soundtrack είναι ένα κομμάτι που το άκουσα κυριολεκτικά στις 'καθυστερήσεις' του : Reality-Lost Frequencies ft Janieck Devy (άκου..)


Έπιασα εκεί που έλεγε "today I got a million,tomorrow i don't know" και ενώ άλλα ήθελα να σας πω σήμερα, άλλα σας λέω. Σήμερα, λοιπόν έχεις τα πάντα, αύριο δεν ξέρεις.. "this is our call, we rise and we fall".

Για αυτό λοιπόν, μιας και το κομμάτι έπαιξε αρκετές φορές στο replay για να μην αλλάξει η διάθεση γραφής, θα σας πω ότι παραδειγματιστείτε από τον πρωταγωνιστή των φωτογραφιών, μεταφερθείτε στην πραγματικότητα (Reality λέει το τραγούδι!) την δική σας πραγματικότητα και πάρτε την δική σας απόφαση με θάρρος και καμία ενοχή.

Αν πάλι δεν είστε των στοιχημάτων, θα σας πω ότι πότε δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει μια απόφαση. Σίγουρα όμως ξέρεις ότι αν δεν την πάρεις, θα ζεις με την απορία που αποτελείται από 4 μαγικές λέξεις: 'τι θα γινόταν αν'.

Πάμε στοίχημα ότι θα τζογάρεις στο όνειρο;

Την αγάπη μου...



Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου


facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

O έρωτας κάνει Γυρολιμνιά..κάθε μέρα! #Happy_Valentines_Day



Καμία διαίσθηση δεν έκανε λάθος..
Kαμία λογική δεν σκέφτηκε σωστά..
Kανένα συναίσθημα δεν κατάφερε, α
υτά τα δυο, να τα ενώσει..


..αλλά αυτό είναι έρωτας, μορφή απροσδιόριστη!!

  

Και αν το 'ΑΓΑΠΩ', αρχίζει με Α και τελειώνει με Ω, αγκαλιάζοντας την αλφαβήτα, αγκαλιάστε και εσείς ό,τι αγαπάτε, προσθέτοντας ένα μόνο γράμμα στην αρχή.. ένα Σ.

..και πείτε Σ ' Α Γ Α Π Ω

..όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα που περνάει..!


Την αγάπη μου...




Κείμενο-Φωτογραφία:Ντίνα Παπαγεωργίου


facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς


Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Mια αδέσποτη αγκαλιά..

Είχαμε καιρό να τα πούμε.. και σίγουρα πολλοί δεν περιμένατε να τα πούμε μέσα από ένα τέτοιο άρθρο, που διαβάζοντας τον τίτλο του, θα αναρωτιέστε, 'γιατί θα πρέπει να με αφορά;'. Αν έχετε την απορία, δεν έχετε παρά να συνεχίσετε την ανάγνωση.

Από τις τελευταίες βόλτες μου στην Γυρολιμνιά, πριν φύγω από την μαγευτική Καστοριά, μια χειμωνιάτικη Κυριακή, σταμάτησα στην Μαυριώτισσα. Το κρύο αρκετό, ακόμα και αν ο ήλιος ήταν εκεί να ζεστάνει το τοπίο, να ηρεμίσει ακόμα περισσότερο το ήδη γαλήνιο μέρος.


Βγήκα από το αυτοκίνητο για τις καθιερωμένες φωτογραφίες.. (πως αλλιώς, αφού ξέρετε πλέον ότι η φωτογραφική είναι αναπόσπαστο κομμάτι-προέκταση του χεριού μου!). Ψυχή δεν υπήρχε.. πραγματικά από της λίγες έως ελάχιστες φορές, που δεν συναντώ έστω και έναν άνθρωπο εκεί. Κάθησα στο παγκάκι για λίγα λεπτά ηρεμίας, χαλάρωσης, θαυμασμού. Τα κιτρινισμένα φύλλα από τα δέντρα, ήταν αρκετά να μου 'χαλάσουν' την ησυχία, αφού βηματισμοί, με έκαναν να καταλάβω ότι κάποιος ήταν εκεί.. γύρισα το βλέμα και η ψυχή ήταν.. τετράποδη..! Ξάπλωσε επάνω στα φύλλα, εκεί που οι ηλιαχτίδες του φωτός ζέσταιναν το σωματάκι του. Δεν πλησίαζε και αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει να πάω εγώ κοντά του. Ατάραχο. Γονάτισα μπροστά του και την ίδια στιγμή 'γονάτισε' και η ψυχή μου.. μόνο να μπορούσατε να βλέπατε καθαρά το βλέμμα του.
 

Η φωτογραφία που μοιράζομαι μαζί σας, δεν είναι τυχαία.. (βγάλαμε άλλωστε παρέα, τόσες πολλές αργότερα, που θα μπορούσε να είναι και κάποια άλλη).. εκείνο το βλέμμα του όμως, το φοβισμένο, το γεμάτο απορία, ανασφάλεια, παράπονο, μοναξιά, ήταν καθηλωτικό.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, άνοιξα το πορτ-μπαγκάζ και έβγαλα μια χούφτα τροφής που έτυχε να έχω μαζί μου.. δεν σας περιγράφω χαρά!!! Από εκείνες τις στιγμές που ξεχνάς τον λόγο που βγήκες, ξεχνάς να φωτογραφίσεις, ξεχνάς τα πάντα. Σε νοιάζει μόνο, που βλέπεις μια ψυχή που 'γονάτισε' την δική σου ψυχή αρχικά, να τελειώνει το φαγητό που της πρόσφερες και να σε πλησιάζει για ένα χάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη. Γύρισε ανάσκελα, το χάιδεψα στον λαιμό, έκλεισε τα μάτια του και έδειχνε να το απολαμβάνει! Έκανα να φύγω. Ήταν η στιγμή που άπλωσε τα δύο μπροστινά του πόδια και αγκάλιασε το πόδι μου.. σαν να μην ήθελε να φύγω. Σαν να με παρακαλούσε να του δώσω λίγη ακόμα αγάπη, ένα ακόμα χάδι που ίσως στερήθηκε. Γιατί ξέρετε, αυτά τα ζώα, δεν 'φύτρωσαν', συνυπάρχουν μαζί μας, ίσως να τα παράτησαν, ίσως να έχουν χάσει την στέγη που τους πρόσφερε χαρά, τροφή, αγάπη και να βρήκαν την κακία, την απανθρωπιά και καποιες φορές την απειλή της θανάτωσης.

Να σκέφτεστε ότι δεν παύουν να είναι ψυχές, που εκτιμούν κάθε εκδήλωση αγάπης μας, κάθε στοργικό χάδι, κάθε προσπάθεια να καταφέρουμε να συνυπάρξουμε σε αυτόν τον κόσμο, γιατί πάντα συνυπήρχαμε.. και πάντα θα συνυπάρχουμε.

Εύχομαι, φιλαράκι μου, την επόμενη φορά να σε βρώ σε μία ακόμα Γυρολιμνιά και να μην διαβάσω μια μέρα, ότι σε βρήκαν και εσένα κάπου πεταμένο, να κάνεις ότι κοιμάσαι και να σε προσπερνάν αδιάφορα, γιατί δεν είσαι άνθρωπος για να ασχοληθεί κάποιος μαζί σου (!). Να δω το βλέμμα της αγάπης και όχι του φόβου που είχες όταν σε 'γνώρισα'..

Κλείνω με την ευχή να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι.. να λύνουμε τα προβλήματα με σοβαρότητα και υπευθυνότητα και όχι με μια φόλα.

Το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις ψυχές που χάθηκαν.. σε όλα εκείνα τα βλέματα που στιγματίζουν την ψυχή μας και την γεμίζουν με 'γιατί'..σε όλες εκείνες τις αγκαλιές, τις αδέσποτες, που κάποιοι από εμάς είχαμε την χαρά να εισπράξουμε.....!

Την αγάπη μου..







Κείμενο-Φωτογραφία:Ντίνα Παπαγεωργίου



facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς