Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Το σκοτάδι του ενός, δυο μαζί, το κάνουν φως.. λένε.

Ξέρετε ότι εδώ και αρκετό καιρό που τα λέμε από το blog, αλλά και ακόμα περισσότερο καιρό από την αγαπημένη σας, πλέον, σελίδα 'Γυρολιμνιά Καστοριάς', προσπαθώ να σας δίνω μέσα από τον φωτογραφικό μου φακό, ό,τι πιο φυσικό, ό,τι πιο συναισθηματικό, ό,τι πιο αληθινό..
Μπορεί όχι πάντα τόσο επαγγελματικά, αλλά πάνω από ολά με συναίσθημα στο 100% και αγάπη απεριόριστη για την πόλη, που είναι καταφύγιο ονείρων για όλους μας.


Μέσα από την σελίδα αυτή, καθημερινά γινόμαστε όλο και περισσότεροι, η παρέα, όπως σας λέω συχνά, μεγαλώνει, αλλά εκείνο που δεν θα σταματήσει ποτέ να με συγκινεί, πέρα από κάθε τί άλλο, είναι ο τρόπος που γίναμε φίλοι. Μέσα από ενα απρόσωπο διαδίκτυο, με την δύναμη της φωτογραφίας, που προσωπικά θεωρώ ότι είναι αποτύπωση συναισθήματος των ματιών.

Κάπως έτσι συνέβει και με τον καλό μου φίλο, Θύμιο Νίκου. Ένα μήνυμα το βράδυ έγραφε : "μόλις γύρισα από νυχτερινή γυρολιμνιά!".. όντας λίγα χιλιόμετρα μακριά της, εγώ, ήταν σαν να ταξίδευα ήδη, σαν να ήμουν εκεί την ώρα της φωτογράφισης! Μαγικό...

Φωτογραφίες έφτασαν στο mail μου και είχαν όλες έναν παραλήπτη : εμένα και την γυρολιμνιά μου.
Φωτογραφίες που υπογράφει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για την σελίδα μου ο Θύμιος Νίκου, θέλωντας να είμαι εγώ αυτή που θα σας τις χαρίσω για πρώτη φορά.

Δεν χάνω ευκαιρία και αμέσως σας δίνω και εγώ μια "αποκλειστικότητα", ότι ένα δημοσιογραφικό δαιμόνιο με κατέκλεισε και χώρις να πω κάτι άλλο, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά:



-Θύμος Νίκου. Πρόσφατα συνδεδεμένος με το υπέροχο άλμπουμ της νυχτερινής Καστοριάς.
Μίλησέ μου λίγο για εσένα. Φωτογράφος επαγγέλματος ή ‘καρδιας;


Αγαπημένο χόμπι!!! Όπως το λες.. καρδιάς ..η λέξη που τα λέει όλα.



-Τί είναι για εσένα η φωτογραφία; Αν σου ζητούσα να μου το περιγράψεις με 5 λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;


Μια εικόνα χίλιες λέξεις λέει μια κινέζικη παροιμία! Τί να πω με πέντε λέξεις μόνο…





Και μετά τις πρώτες εικόνες, δεν έχει και άδικο.. τί μπορεί να πει κανείς; Υπάρχουν λέξεις; Προσωπικά δεν μπορώ να εκφράσω αυτό που βλέπουν τα μάτια με τα 24 γράμματα της Ελληνικής γλώσσας.

Η επόμενη σειρά φωτογραφιών είχε τίτλο "το κόκκινο του έρωτα στην Γυρολιμνιά".. αβίαστα μου ήρθε στο μυαλό, με το που τις είδα στο ξεσκαρτάρισμα! Λένε πως το κόκκινο χρώμα, είναι το χρώμα του πάθους, ένα χρώμα που επενεργεί εσωτερικά μας, με μια τεράστια δύναμη, με μια έντονη κυριαρχία, με εκρηκτικό συναίσθημα. Άλλωστε, φίλοι μου, αυτό δεν είναι ο έρωτας;







(και η συνέντευξη συνεχίζεται)



-Είχα την χαρά να σε έχω γνωρίσει νωρίτερα, όταν ακόμα ήσουν από τους πρώτους υποστηρικτές της σελίδας μου. Φωτογραφίζεις με ποικίλη θεματολογία στα άλμπουμ σου, στο προσωπικό σου προφίλ. Τί είναι αυτό που σου αρέσει, όμως, να φωτογραφίζεις περισσότερο;


Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι στη φύση που να μην αξίζει να φωτογραφηθεί!!!

Συχνά μαγεύομαι από τα χρώματα του ουρανού!!


-Φωτογράφιση μόνος ή με παρέα; Τί θα διάλεγες;


Συνήθως μόνος!!! Δεν λέω ποτέ όχι σε καλή παρέα, αλλά οι φωτογράφοι δεν είμαστε και οι καλύτεροι σ’ αυτό!!!



-Κοινή μας αγάπη η Καστοριά και πιο συγκεκριμένα η Γυρολιμνιά.  Μου ‘χάρισες’ μια ολόκληρη βόλτα από την πιο όμορφη ώρα της ημέρας και μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα. Γιατί σε έμενα λοιπόν;


Πολύ απλά… γιατί αγάπησα τη σελίδα σου με την πρώτη ματιά!!!


Προσπάθησα να φανταστώ την σειρά με την οποία φωτογράφιζε.. όπως έκανα και με τις δικές μου ιστορίες πάντα! Βλέποντας την πρώτη κόκκινη φωτογραφία, ένα χάσιμο στο μαγικό τοπίο με τα φύλλα που είναι τόσα πολλά, σε θυμωνιές, φωτογραφίζονται από κάθε έναν, επαγγελματία-ερασιτέχνη. Κάτω φύλλα.. σηκώνεις το βλέμμα και βλέπεις ό,τι απέμεινε στα δέντρα.. και στην μέση η λίμνη.. να κρατά τις ισορροπίες ή και να τις σπάει με ένα κύμα, μπλέκοντάς τα και ανακατεύοντάς
τα.

Θαυμάζετε; Δεύτερη, τρίτη κόκκινη φωτογραφία.. μέχρι που φτάσαμε Μαυριώτισσα! Φύλλα και εδώ.. ερημιά.. αλλά στον έρωτα καμιά φορά είσαι και μόνος.. το κόκκινο χρώμα αρχίζει και σπάει με το κτίσμα να σου τραβάει την προσοχή. Αλλά πριν σπάσει τελείως, σου χαρίζει το πιο παθιασμένο κόκκινο χρώμα..


Το μάτι μου άθελα και για πρώτη φορά, έπεσε στην πινακίδα. "Κίνδυνος από πτώση βραχών και από την παρουσία τους στο οδόστρωμα", τελικά όσο και αν έχουμε μάθει να θαυμάζουμε πρώτα ό,τι είναι οικείο στο μάτι μας, ίσως από παλαιότερες λήψεις, εγώ αυτή την φωτογραφία την λάτρεψα. 

Το γιατί; Θέλετε να σας το εξηγήσω λογικά και θα έχετε απόλυτο δίκαιο, απλά πάντα είχα μια τρέλα να παραλληλίζω ό,τι έβλεπαν τα μάτια μου, με ό,τι ένιωθε η ψυχή μου. Η πινακίδα που κάτι σημαίνει, τα βράχια που είναι εκεί να την επιβεβαιώσουν, πίσω η Αρχόντισσα λαμπερή..και ψηλά; Ψηλά τα αστέρια.. και είναι αυτή η στιγμή που κάνω την σκέψη:
"Κίνδυνος απο πτώση αστεριών και από την παρουσία ευχών στο οδόστρωμα".. αυτή είναι η δική μου εκδοχή..

-Θα μπορούσα να γράφω κείμενα με έμπνευση αυτές τις φωτογραφίες σου, όπως κάνω με τις δικές μου, για ώρες.. αλλά κάπου εδώ θα αφήσω τον κόσμο να θαυμάσει.
Μια ευχή για την σελίδα και το blog θέλω, πριν κλείσω με το γνωστό ‘την αγάπη μου’..

Εύχομαι όλο και περισσότερα μάτια να απολαμβάνουν τις όμορφες στιγμές που απλόχερα χαρίζεις!!!



Και κάπως έτσι, με τον διαβήτη να έχει σιγά σιγά ολοκληρώσει τον κύκλο της Γυρολιμνιάς, κλείνει και αυτό το άρθρο, αυτή τη φορά με ένα κομμάτι από την συλλογή του Θύμιου Νίκου και όχι της δικής μου και αυτό γιατί όπως σας ξαναείπα, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από την κοινή αγάπη για κάτι, από την αλληλοεκτίμηση, από τον σεβασμό του ενός, για την δουλειά του άλλου.

Μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια, εσείς κερδίζετε άλλη μια ματιά στην Αρχόντισσα.. εγώ κερδίζω φίλους και το μαγικό "Ντίνα" ίσως κάπου τυχαία στον δρόμο, ακόμα και αν δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ.

 
Την αγάπη μου...


 
Φωτογραφίες : Θύμιος Νίκου (δείτε το άλμπουμ εδώ)
Κείμενο : Ντίνα Παπαγεωργίου


facebook page: Γυρολιμνιά Καστοριάς


*(τίτλος εμπνευσμένος από στίχους του Άλκη Αλκαίου "Υπνόσακος"/Μπάμπης Στόκας)

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Tελευταία βόλτα από τα μάτια ενός τετράποδου.(φωτογραφίες-κείμενο)

(η περιγραφή που ακολουθεί, γίνεται μέσα από τα μάτια του πιστού μου φιλαράκου, που τυχαία συνάντησα στην γυρολιμνιά)

Την βλέπω από μερικά μέτρα μακριά μου.. όλο προχωράει και σταματάει.. δεν μπορώ να καταλάβω τί κάνει.. προχωράω προς το μέρος της.. στο δρόμο, ένας κύριος δίνει φαγητό!! Λες να σταματήσω να φάω; Καλή ιδέα, άλλωστε μέχρι να έρθει προς τα εδώ, εγώ θα έχω τελειώσει.

Ωπ, έφτασε! Με κοιτάζει.. κάτι μου λέει τώρα και ανάθεμα αν καταλαβαίνω, αλλά με χαιδεύει.. μάλλον είναι η τυχερή μου μέρα σήμερα.. έπεσα σε ανθρώπους που μας αγαπούν. Πρώτα φαγητό από τον περστικό κύριο, μετά αυτή.. θα την ακολουθήσω!



Δεν φτάνει που ανεβαίνει σκαλιά, πάλι σταμάτησε! Και τί κάνει; Με φωτογραφίζει; Εεεε για μια στιγμή.. εγώ δεν είμαι σαν τις ντίβες σου.. είμαι σκυλί με τα όλα του.. μα τί κοιτάζει με τόση όρεξη και δεν παίζει λίγο μαζί μου; Την ακολουθώ τόση ώρα..
Για να δω..




Βέβαια.. την δικαιολογώ! Τώρα καταλαβαίνω γιατί σταματάει κάθε τόσο! Μπορεί να την περιμένω και πάνω απο 10 λεπτά για να φύγει.. φωτογραφίζει, φωτογραφίζει.. 

Ενταξει.. έχει βάλει την φωτογραφική στην άκρη και κάθεται όπως εγώ.. με κοιτάζει με χαμόγελο, να δείτε που θα θέλει να με βάλει και εμένα στο 'κάδρο' που ετοιμάζει.. δεν την γλιτώνω την φωτογράφιση! Με φωνάζει.. λίγο παιχνίδι ακόμα.. δεν φεύγει η Καστοριά.. θα προχωρήσουμε.. έλα να παίξουμε λίγο ακόμα!


Μάταια προσπαθώ να ξεκλέψω λίγο παραπάνω χρόνο.. προχωράει πάλι.. ευτυχώς αυτή τη φορά κατεβαίνει τα σκαλιά. Περπατάμε λίγο αλλά μου μιλάει στο δρόμο.. δεν με αφήνει από τα μάτια της και σε κάθε βήμα της γυρίζει να δεί αν την ακολουθώ! Τα κατάφερα, της έχω κλέψει την καρδιά! Και να που θέλει να καθήσει στο παγκακι! Πάω τρέχοντας, έμεινα λίγο πίσω για να δω αν με ξαναψάξει..

Ας ξαποστάσω μαζί της.. τί; Έχετε απορία τί κοιτάζει;



Ορίστε.! Δίπλα της είμαι, άλλωστε δεν περπατάει κανείς άλλος.. νομίζω της αξίζει μια πόζα μου..

Αυτός είμαι! Λέει, ταιριάζω με την εποχή..

Φταίω εγώ που έχει γεμίσει φύλλα η γυρολιμνιά; Κάθε μέρα και ένας διαφορετικός τα φωτογραφίζει. Αυτή όμως, προτίμησε να με κάνει πρωταγωνιστή!




Και ναι..φίλοι μου, έγω είμαι που σας γράφω μετά από λίγο καιρό, επιλέγοντας αυτόν τον λίγο ευφάνταστο τρόπο, μέσα από τα πιο αθώα μάτια, μέσα από μια αδέσποτη ψυχή που έστω για μία μέρα βρήκε αγάπη, παρέα και δικαιωματικά μία θέση στο blog μου.

Λόγος συγκεκριμένος δεν υπάρχει, απλά ήθελα να προβάλλω την βόλτα αυτή λίγο διαφορετικά.

Όσο για την ιστορία που σας 'διηγήθηκε' ο φιλαράκος μου, αλήθεια είναι.. έτσι έγιναν τα πράγματα.

Ήταν η μέρα του μάλλον, αφού και ένας ακόμα συμπολίτης μας, του έδωσε να φάει και ανέλαβα εγώ, να του δείξω την γυρολιμνιά και ήταν από εκείνες τις φορές που λες 'έχω την καλύτερη συντροφιά!'
 

 Την αγάπη μου για κάθε τί έμψυχο την γνωρίζετε, είτε αγαπάτε, είτε όχι, να θυμάστε ότι εάν ισχύει ότι το σύμπαν επιστρέφει συμπεριφορές, κάντε το καλό, το μόνο που έχετε να εισπράξετε είναι αγάπη..

Και πιστέψτε με, καταλαβαίνουν, νιώθουν, αισθάνονται.

Ώρα να φεύγω από το παγκάκι.. μια στάση ακόμα για ένα τελευταίο κλίκ :




Και για όσους έμειναν με την απορία, ο σκύλος με άφησε στο σημείο που τον συνάντησα..

Την αγάπη μου...



Κείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου



facebook page: Γυρολιμνιά Καστοριάς


Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Φυσικές κορνίζες. (φωτογραφίες-κείμενο)

Υπάρχουν φορές που κάποιος δεν χρειάζεται κορνίζα, όταν η ίδια η φύση φροντίζει για αυτό.
Υπάρχει κάτι καλύτερο, από τα φυσικά υλικά; Ξύλο, κλαδιά, φύλλα.. Ό,τι βάλει ο νους σας.. 

Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αναδειχτεί η φυσική ομορφιά, μέσα από τον φυσικό καλλιτέχνη.. τον ίδιο δημιουργό του τοπίου, που αναλαμβάνει ρόλο καλλιτέχνη.



Ξεκινάμε από ψηλά, με τα δέντρα και τα κλαδιά που προεξέχουν, να συνθέτουν το φυσικό κάδρο, με θέα την Βόρεια παραλία, το Απόζαρι, την Καλλιθέα.



Κατηφορίζεις και μια στάση για ένα  καφέ, είναι αρκετή για να σε κάνει να ανακαλύψεις μια ακόμα κορνίζα. Αυτή τη φορά το παράθυρο. Κοιτάς την όμορφη θέα και το μυαλό σου θαυμάζει το πόσο αρμονικά κάποιο αντικείμενο, έκανε το περίγραμμα του τοπίου, το οποίο τόσες φορές φωτογράφισες και το στόλιζες με τις κορνίζες που όλοι έχουμε στο μυαλό. Αυτόν τον τρόπο όμως, δεν το σκέφτηκες ποτέ!


Συνεχίζουμε; Δυο κορμοί δέντρων! Η τοποθεσία ίδια: Βόρεια. Το παρκάκι στα μοτόρια, η γέφυρα. Και ήταν η στιγμή που είχα βρει το παιχνίδι για την φωτογράφιση και το θέμα του άρθρου της γυρολιμνιάς! Αυτό είναι το μαγικό.. ότι καμιά φορά, υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι να δείς κάτι.. και να συνθέσεις με το νου σου το concept, πρίν ακόμα αρχίσεις να γράφεις στο blog σου.


Αρκετά παίξαμε με την Βόρεια, δεν θα ήθελα να αδικήσω την Νότια..
Στα όμορφα ξύλινα κάγκελα, βρήκα την ευκαιρία να κλείσω στην φυσική κορνίζα την βάρκα. Με φόντο τα σπίτια απο την λεωφόρο των κύκνων. 

Δεν ξέρω, αλλά είναι από τις φορές που θαυμάζω τους καλλιτέχνες που φτιάχνουν τους πίνακες, κάνουν εικόνες με την φαντασία τους και δημιουργουν στον καμβά τους. Την ίδια στιγμή που και εγώ νίωθω σαν μικρή καλλιτέχνης, που ο καμβάς μου δόθηκε έτοιμος, αφού έχω την τύχη να ζω σε μια τέτοια πόλη-έργο τέχνης.

Το μόνο που έκανα σήμερα, ήταν να τον αναδείξω (σ.σ. καμβά) μέσα από την κάθε κορνίζα, made in nature. Και ελπίζω να στολίσει την οθόνη του υπολογιστή σας!

Την αγάπη μου...




Φωτογραφία-Κείμενο:Ντίνα Παπαγεωργίου





Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Ένας χρόνος..4 εποχές..μια φωτογραφία. (φωτογραφίες-κείμενο)

Φανταστείτε λοιπόν τον χρόνο σαν μία μεγάλη σκηνή. Όπως και κάθε σκήνη, έτσι και εδώ, χρειαζόμαστε σκηνικά. Αυτά λοιπόν τα σκηνικά μας τα χαρίζει η φύση!

Τέσσαρα διαφορετικά σκηνικά, για τις 4 εποχές του χρόνου. Με τα δικά του χρώματα το καθένα, μετα δικά του συναισθήματα. Πάνω σε αυτή την σκήνή, υπάρχουν οι βασικοί πρωταγωνιστές : ο ήλιος, πότε ζεστός και πότε απλά φωτεινός, η λίμνη, πότε ήρεμη και πότε φουρτουνιασμένη, οι πάπιες, πότε να κολυμπούν για να δροσιστούν και πότε να κάνουν καλλιτεχνικό πατινάζ στα παγωμένα νερά της και τα λουλούδια, πότε ανθισμένα και πότε εν αναμονή της εποχής τους.


Υπάρχει όμως και κάτι που αλλάζει: Οι θεατές. Όλοι εμείς. Ξεκινάμε;



Το ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ είναι μια δεύτερη άνοιξη, όταν κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι.(Albert Camus)

Εποχή που, ομολογουμένως, δίνει χρώματα.. τα γκρι-πορτοκαλί, σας το έχω ξαναγράψει άλλωστε. Φύλλα πεσμένα, σκαλωμένα σε παγκάκια, μέσα στην λίμνη σαν νούφαρα με στολή φθινοπωρου.. με το χαρακτηριστικό 'σκρατς' καθώς τα πατάς για να κάνεις την γυρολιμνιά. Με την λίμνη να έχει ένα μουντό χρώμα, ίδιο με τον ουρανό, με μια γλυκιά μελαγχολία, αλλά και μια ζεστασία, αποχαιρετισμό καλοκαιριού και καλωσορίσματος χειμώνα. Με τα πρώτα τζάκια να έχουν ανάψει δειλά-δειλά, με μυρωδιά βρόχης στο χώμα. Με κάστανα που ψήνονται και αντίστροφη μέτρηση για τα πρώτα χιόνια που ίσως στην όμορφη Καστοριά να έρθουν νωρίτερα από το γνώστο "φέτος ο Άγιος Νικόλας έβαψε άσπρα τα γένια του;" (αναμένοντας το χίονι στις 6 Δεκεμβρίου).

 
Αν δεν είχαμε ΧΕΙΜΩΝΑ, η άνοιξη δεν θα ήταν τόσο ευχάριστη καθώς, όπως και στη ζώη, η γεύση από τις αντιξοότητες, κάνει την ευημερία τόσο ευπρόσδεκτη.(Anne Bradstreet)

Για το "μπέρδεμα" των φύλλων με το χιόνι, τη θέα της Αρχόντισσας, τις ηλιαχτίδες. Μακάρι να ΄ξερα.. τί είναι το ομορφότερο. Και σκέφτομαι πως δεν θα υπήρχε καλύτερο δέσιμο εποχών. Εκεί που τα φύλλα ξεχάστηκαν και το χιόνι τα σκέπασε, επιβάλλοντας την κυριαρχία της εποχής την οποία υπηρετεί. Χειμώνας φίλοι μου και οι βόλτες στην γυρολιμνιά, ακόμα πιο όμορφες, κάνοντάς την νύφη, με λευκό πέπλο, με κρύο που έχουμε συνηθίσει, γιατί οι καρδίες μας είναι πάντα ζεστές. Με την πόλη να ετοιμάζεται να στολιστεί, με την προσμονή για τα Χριστούγεννα, με μερικές φλούδες απο μανταρίνι στο τζάκι, στην σόμπα, να μυρίσει. Με την λάμψη του πάγου τις βραδινές ώρες και νώρις το πρωί. 


Την ΑΝΟΙΞΗ, αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις. (Οδυσσέας Ελύτης) 

Tί να πεί κανείς για αυτή την εποχή; Που σε αυτή την πόλη την βρίσκεις! Ναι! Αρκεί μια βόλτα στο όμορφο δάσος μετά τον Προφήτη Ηλία, αρκεί μια ματιά καθώς κάνεις την βόλτα στην γυρολιμνιά, αρκεί να ακούσεις το κελαήδισμα, αρκεί να σηκώσεις το βλέμμα σου και να αφήσεις τις ξεκούραστες ηλιαχίδες του ανοιξιάτικου ήλιου να σε ζεστάνουν. Όχι πολύ, ίσα ίσα να σε ξεσηκώσουν για το καλοκαίρι που έρχεται. Να τρέξεις, να μαζέψεις λουλούδια, να γεμίσει το μάτι σου χρώματα, να ερωτευτείς!

Ο ήλιος το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, το πολυτιμότερο χρυσό που μπορείς να βρείς πάνω στην Γη.(Roman Payne)

Και το τελευταίο σκηνικό έφτασε στα μάτια των θεατών! Οι ντίβες μου, απολάμβάνουν το μπάνιο τους μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα, το καλοκαίρι στην Αρχόντισσα που μοιάζει με το ομορφότερο νησί! Που κάνεις τις βόλτες σου σε Βόρεια και Νότια παραλία, που απολαμβάνεις δροσιστικά ποτά, που για τους πιο ήρεμους, ένα παγωτό στο παγκάκι. Που μπορεί να ζηλεύεις που δεν μπορείς να βουτίξεις, γιατί πολλές φορες σκέφτηκες "μακάρι να ήταν θάλασσα", αλλά την ίδια στιγμή το ξέχασες γιατί ξέρεις ότι την λίμνη της δεν θα την άλλαζες ποτέ. Γιατί αυτή κρατάει όλα τα μυστικά σου, που της έλεγες καθώς τα σκηνικά άλλαζαν..

Η Καστοριά είναι μια πόλη που έχει ένα μελαγχολικό φθινόπωρο με χρώματα γκρι-πορτοκαλί, έναν χειμώνα κατάλευκο, μια άνοιξη ευωδιαστή που μαζί με το άνθισμα των λουλουδιών ανθίζει και η ψυχή μας και ένα καλοκαίρι ιδανικό να δροσίσει και τους πιο απαιτητικούς. Πάνω από όλα έχει ανθρώπους που είναι εγκάρδιοι, φιλόξενοι και προσωπικά, δεν θα σταματήσω να την προβάλλω..και όταν κάτι το προβάλεις από καρδιάς, κάτι πετυχαίνεις.



Την αγάπη μου...



Κείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου

 

 Γυρολιμνιά Καστοριάς (facebook page)