Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Το φύλλο που δέχτηκε όση αγάπη σκόρπισε..(κείμενο)

..καμιά φορά, τα φύλλα στο παγκάκι, στέκονται σαν κάθε περαστικό, χάνονται στην θέα της Αρχόντισσας και ομορφαίνουν με το χειμωνιάτικο χρώμα τους την εικόνα που συνθέτει το πάζλ.. το πάζλ της αγάπης στην συγκεκριμένη περίπτωση, με το ζευγάρι που περπατά χέρι-χέρι στην γυρολιμνιά, ένα ήρεμο αλλά ταυτόχρονα κρύο απόγευμα.

Το κρύο όμως σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι παρά ένα πειστήριο του θερμομέτρου που άγγιζε το 0 και τίποτα παραπάνω. Γιατί τα συναισθήματα γαλήνης, ομορφιάς και κυρίως αγάπης, είναι κάτι παραπάνω απο ορατά στην υψηλή κλίμακα μέτρησης της γυρολιμνιάς.




Κάτι τέτοιες στιγμές με κάνουν να χαίρομαι που βολτάρω ατελείωτα και φυλακίζω στιγμιότυπα σχολιάζοντας νοερά, με κάθε στοιχείο που περιβάλλει την εικόνα εκείνη την στιγμή.

Έτσι και εδώ.. αφήσαμε το ζευγάρι να περάσει, για να μας επιβεβαιώσει πως 'τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις' και να χαρίσει στην συλλογή μου, μια ακόμα φωτογραφία, η οποία επισφραγίζει τον τρόπο με τον οποίο σας χαρίζω κάθε άλλη φωτογραφία και κάθε λέξη μου: από καρδιάς.

Την αγάπη μου...





Κείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου

Γυρολιμνιά Καστοριάς (facebook page)

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Εκεί που η παιδικότητα παίζει με το όνειρο.Εκεί θα σε περιμένω. (φωτο-κείμενο)


Στο καραβάκι, στα μοτόρια, ή απλά στην όμορφη γέφυρα, που από τα παιδικά μας  χρόνια, ο παππούς κρατούσε σφιχτά το χέρι, για να την περπατήσω ως το τέλος της. Να κοιτάξω την λίμνη από τόσο κοντά, να την νιώσω..  λες και από τότε χτιζόταν αυτή η σχέση. Και αργότερα, όσο τα χρόνια περνούσαν και οι βόλτες είχαν γίνει μόνιμη συνήθεια του Σαββάτου, πάλι εκεί, με την φωνή να ακούγεται όλο και πιο δυνατά : ‘μόνη μου παππού!!’. 

Άφηνε το χέρι μου και με προσεκτικά βήματα έφτανα ως την άκρη της. Χωρίς φόβο, με την ικανοποίηση ότι έφτασα μόνη μου.. και καθώς γυρνούσα να φωνάξω ότι τα κατάφερα, τον έβλεπα να είναι ήδη πίσω μου, με βήματα σιγανά να με ακολουθεί χωρίς να καταλάβω ότι έρχεται και αυτός. Αγάπη και προστασία, χατίρι που δεν χαλούσε ποτέ, αλλά πάντα με προσοχή. Και ας νόμιζα ότι πήγαινα μόνη μου.. και ας έλεγα : ‘αυτή τη φορά δεν θα έρθεις!!’.


Τα χρόνια πέρασαν και το μέρος αυτό θα είναι μια παιδική ανάμνηση πάντα. Η γέφυρα πλέον σφραγισμένη για λόγους ασφαλείας, αλλά η ανάμνηση δεν μπορεί να σφραγιστεί, όσα χρόνια και να περάσουν. Περπατάω απέναντι.. κοιτάζω και τα μάτια φτιάχνουν εικόνες από τότε.. χρόνια ανέμελα, νοσταλγία και εκεί, αντικρίζω όλους τους πρωταγωνιστές να είναι πάνω της.. να περπατάνε, όπως εγώ τότε.. να πετάνε, όπως όλοι μας σαν παιδιά ονειρευόμασταν να μπορούσαμε να κάνουμε. Χωρίς να χάσω χρόνο, το στιγμιότυπο φυλακίστηκε. Και γέμισε άλλη μια σελίδα στο μπλόκ των αναμνήσεων.


Από ψηλά θα ήταν ακόμα πιο όμορφα.. από εκεί άλλωστε θα συμπλήρωνα το πάζλ με ότι έλλειπε από την ολοκλήρωση της τέλειας ανάμνησης. Προορισμός λοιπόν, Προφήτης Ηλίας. Δεν ήθελα πολύ θέα. Ήθελα αυτή την ηρεμία, την κρυφή ματιά, μέσα από το διαφορετικό που πάντα με ενθουσίαζε. Μέσα από το ασυμβίβαστο που πάντα θα με εξιτάρει. 

.. και οι αναμνήσεις ποτέ δεν φεύγουν. Πήγα στην παιδική χαρά. Δεν υπήρχε ψυχή. Δυο κούνιες, ίσα που της κουνούσε λίγο το αεράκι. Να δώσουν ζωή. Στάθηκα, έγινα για λίγο παιδί, δεν με έβλεπε άλλωστε και κανείς. ‘Φτάνει τόσο..’, ψιθύρισα, και κάθισα απέναντί τους, να τις κοιτάζω να κουνιούνται.. 


.. εκεί που η παιδικότητα παίζει με το όνειρο. Εκεί θα σε περιμένω.
 

Την αγάπη μου… 





Κείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου



Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Η εποχή του Φθινοπώρου μέσα από τα μάτια του δρόμου.. (φωτο-κείμενο)

Πάντα λάτρευα την ‘άλλη’ οπτική.. την λίγο διαφορετική.. γιατί μέσα από την διαφορετικότητα ξεχωρίζεις.
Η ομορφιά, βέβαια, θα μου πείτε, δεν παύει να είναι ορατή από όπου και αν την κοιτάξεις.. και δεν θα έχετε άδικο.. όμως αυτή η βόλτα είχε μια παράξενη αίσθηση από την αρχή της. Ο λόγος; Όσοι είστε συνοδοιπόροι στην Γυρολιμνια Καστοριάς (facebook)  θα καταλάβετε.



(..καμιά φορά και τα φύλλα ξαποσταίνουν στο παγκάκι απολαμβάνοντας την Αρχόντισσα)

Όσοι πάλι είστε καινούριοι φίλοι, θα σας πω ότι πριν περίπου έναν χρόνο, από την άλλη πλευρά της παραλίας, αρχές του χειμωνιάτικου Φεβρουαρίου, φυλάκισα ένα στιγμιότυπο που άγγιξε τότε... που άρεσε, γιατί έκρυβε μια αγάπη. Έναν χρόνο λοιπόν μετά, βολτάρω ξανά και φυλακίζω κάτι παρόμοιο.. και είναι η ίδια στιγμή που νιώθω ότι με αυτή την πόλη έχουμε μια μυστική συμφωνία: Να μου χαρίζει τα πιο όμορφα, πιο συναισθηματικά, πιο Αρχοντικά στιγμιότυπά της. (δείτε την προηγούμενη φωτογραφία)



Το φθινόπωρο μιλούσε στην Καστοριά για τα καλά.. με τα πιο χαρακτηριστικά του χρώματα.. τα ‘γκρι-πορτοκαλί’ όπως σας λέω κάθε φορά. Την ημέρα που περπάτησα από την Βόρεια παραλία, είχε ένα απαλό αεράκι, συναφές της εποχής και απόλυτη ησυχία. Όλως παραδόξως, δεν περπατούσε κανείς. Δεν ξέρω πώς πέτυχα μια τόσο ήρεμη ημέρα, ίσως για να κάνει μια ακόμα φορά την βόλτα με το γλυκόπικρο συναίσθημα, αυτό της μοναχικότητας. (ξέρετε, είναι τελείως διαφορετικό από την μοναξιά). Μονάχα ένας σκύλος με πήρε είδηση και σαν απο ένστικτο, με συντρόφευσε στην βόλτα. Πιστός σε κάθε ανέβασμα και κατέβασμα, σε κάθε στάση μου για φωτογράφιση. Αδιαμαρτίριτα. Ίσως γιατί κατάλαβε ότι έχω μια αγάπη σε κάθε τί έμψυχο, και ένα παραπάνω, αδέσποτο.

Θα απορείτε ακόμα γιατί χαρακτήρισα στην αρχή τις λήψεις διαφορετικές.. γιατί ένιωθα σε κάθε μου βήμα ότι η εποχή μιλούσε μέσα από το έδαφος. Ο δρόμος, το παγκάκι, το πεζοδρόμιο.. όλα φώναζαν πως η εποχή αυτή (όπως και κάθε εποχή) της πάει πολύ. Η μηχανή ένα με το έδαφος και οι λήψεις διαδεχόνται η μία την άλλη.. και φυσικά το θέμα του άρθρο, δεδομένο από το πρώτο κλίκ.





Τα χρώματα αγαπώ. Την ηρεμία. Το κρύο αυτό που υπάρχει αυτή την εποχή, ίσα για να σε ζωντανεύει.. να σε ανατριχιάζει. Αλλά και να σε ετοιμάζει για τον χειμώνα που έρχεται.. πάντα λίγο νωρίτερα στην Καστοριά μας..



(ο δρόμος μιλά στην βόλτα προς Προφήτη Ηλία)

Πήρα να επιστρέφω και πέρασα απο το αρχικό σημείο.. και είναι τότε που έρχονται και αυτές οι στιγμές που, αφού έχω επιλέξει την φωτογραφία να ενώσω το κείμενο, ξεκινάω να γράψω και σταματώ. Γιατί η έμπνευση έχει σταματήσει.. γιατί κοίταξα την φωτογραφία, θυμήθηκα το μέρος, την στιγμή, αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου και προτίμησα να μην γράψω τίποτα, απλά να χαμογελάσω και να σας ευχηθώ να κάνετε και εσείς την ίδια διαδρομή κάθε μέρα!


Σταθείτε για λίγο μόνοι σας και μη διστάσετε να κοιτάξετε τα πράγματα από το ίδιο επίπεδο στο οποίο βρίσκονται. Ακόμα και αν η ομορφιά συνήθως βρίσκεται στα 'αφ υψηλού'. Μπορεί τα βλέμματα των πολλών να συγκεντρωθούν εκεί, αλλά εσύ θα έχεις καταφέρει να φυλακίσεις τον πρωταγωνιστή που θα κάνει την διαφορά, για πάντα σε μια ξεχωριστή φωτογραφία. Και πού ξέρεις..

(και εδώ σ'άγαπω)

..μέσα από εδώ σας έχω μάθει ότι η πόλη αυτή μιλάει.. αρκεί να  ξέρεις να την ακούσεις.. να την καταλάβεις.. και αν δεν κοιτάς και λίγο κάτω, κινδυνεύεις να χάσεις το πιο σημαντικό, το Σ'ΑΓΑΠΩ.


Την αγάπη μου...




Κείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου




Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Στο κοντράστ του χρόνου.


Απόγευμα.. άλλη μια αναζήτηση λίγων γραμμών για να σας συντροφεύσω και πάλι και αυτή τη φορά είμαι τόσο σίγουρη ότι το ταξίδι θα είναι 'μακρινό'. Ένα ταξίδι που ο χρόνος σταμάτησε, μπερδεύτηκε, έκανε άλλοτε βήματα μπροστά, άλλοτε πίσω.. σαν ένα ταγκό αισθήσεων και αναμνήσεων.


(Ο χρόνος σταμάτησε μπλεγμένος σε δύο στιγμές, Πλατεία Ντολτσό)

Με μουσική υπόκρουση, νιώθω ότι τα γραφόμενά μου, μοιάζουν με νότες πάνω στο πεντάγραμμο, καθώς οι στίχοι, ταιριάζουν τόσο με τις σημερινές φωτογραφίες..

‘’ ποιος χρόνος περνώντας κι αυτός, με ένα δρεπάνι σκυφτός, πώς θέρισε όλο το φως’’


.. και το φως ξεπροβάλλει από το παράθυρο.. και σε οδηγεί στο νέο.. στην μαγική αυτή πόλη που ξέρει τόσο καλά να συνδυάζει παλιό και καινούριο.. που ακόμα και αν οι χρόνοι είναι μπλεγμένοι, αυτή τους κρατά έτσι.. γιατί μπλέξιμο = αρμονία, ένα φυσικό καλλιτέχνημα, μια γλυκιά νοσταλγία για χρόνια που πέρασαν και κρύβουν και αυτά ζωές.



(Το φως του νέου,στο κοντράστ του παλιού)

Και το τραγούδι συνεχίζει:

‘’ Σε βρίσκω στο πλήθος ξανά, στους δρόμους που η πόλη σχολά, απρόβλεπτη που είν' η ομορφιά..’’

Και πόσο δίκιο έχει.. γιατί τόση ώρα προσπαθούσα να κοιτάξω μέσα από το γκρεμισμένο παράθυρο το φως, ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν να σηκώσω απλά το βλέμμα μου. Και η μαγική Καστοριά να φανερωθεί, προστατευμένη με ένα τοίχος, παλιό, ερειπωμένο, αλλά ταυτόχρονα τόσο μα τόσο αλώβητο στον χρόνο.



(Σαν παλιό τοίχος, που προστατεύει την αρχοντιά της)

Στα δικά μου μάτια αυτό συνέβη.. έμπλεξαν οι εποχές, οι καιροί, οι αναμνήσεις, φίλοι μου. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Θέλεις να έχεις ένα σημείο αναφοράς, το παρελθόν, οδηγό του παρόντος και του μέλλοντος.. μαζί πάνε αυτά, το ένα αλληλένδετο με το άλλο, γιατί αλλιώς δεν προκύπτει η συνέχεια. Και έτσι συνέχισα και εγώ να περπατώ, ξέροντας από την στιγμή του κλικ τί θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα.. και αν στην αρχή σας είπα ότι αναζητούσα, ψέματα ήταν.. πείτε ότι έμπλεξα και εγώ τους χρόνους..!!



Την αγάπη μου...




Κείμενο-Φωτογραφίες : Nτίνα Παπαγεωργίου

Γυρολιμνιά Καστοριάς (facebook page)



(Χάρις Αλεξίου - Ένα φιλί | Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης, Μουσική: Ρους)