Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Η αυτοάμυνα της αλήθειας




Παρομοιώσεις. Πάντα μου άρεσαν.. και εξακολουθούν να μου αρέσουν.. αυτή η διαδικασία να ενώνεις κομμάτια καταστάσεων, σκέψεων, πραγμάτων με κάτι αντίστοιχο που ‘’κολλάει’’.. σαν ένα πάζλ αποκλειστικά και μόνο για το μυαλό και τη φαντασία. Κάπως έτσι επιλέγω και να σας γράφω πλάκα πλάκα.. με προσλαμβάνουσες διαφορετικές κάθε φορά, αλλά που πάντα θα σας δίνουν την δυνατότητα να σκεφτείτε ''έξω από το κουτί''.


Θα παρομοίαζες ποτέ την αλήθεια με κάποιο ζώο; Και αν ναι, ποιο θα ήταν αυτό; Κι όμως.. η αλήθεια παρομοιάζεται εύστοχα με ένα λιοντάρι, που δεν χρειάζεται να το υπερασπιστείς όταν βρεθείς  και εσύ μπλεγμένος σε μια μάχη του, γιατί πολύ απλά, θα υπερασπιστεί τον εαυτό του μόνο του. Άνετα. Με την δύναμη που του έχει δώσει η ιδία του η φύση. Κάπως έτσι και η αλήθεια.. 


Το ‘χεις;


Στα πόσα ''κατάλαβα λάθος'' καίγεσαι; Θα σου πω εγώ.. σε κανένα. Η φράση είναι λάθος. Στα ποσά ''ήθελα να σε κάνω να καταλάβεις λάθος'' καίγεσαι. Και εκεί, δεν έχεις παρά να χειροκροτήσεις την παράσταση και να αποχωρήσεις, χωρίς να σταματήσεις να κοιτάς τους πρωταγωνιστές της. Και αυτή θα είναι η καλύτερη ''ανταμοιβή'' τους. Γιατί στα μάτια σου, θα βλέπουν την αλήθεια που πολύ όμορφα κατάφεραν να μεταμφιέσουν σε μια καλοπαιγμένη παράσταση. 


Θα μου πεις, γιατί μπήκες να τη δεις; Και άδικο δε θα έχεις. Αλλά σε αυτή τη ζωή, καλώς η κακώς, έχεις μεγαλώσει πιστεύοντας στα ιδεατά, στα όμορφα, στα ιδανικά. Στο ότι κάποιος/κάποιοι, θα σε καθησυχάσουν, ότι αυτό που θα λείπει τις περισσότερες φόρες και είναι κάτι αληθινό να το πιστέψεις άφοβα, θα έρθει κάποια στιγμή. Και θα έρθουν και κάποιοι και θα σου πουν ''μπούρδες φίλε μου'', γιατί όλοι οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή σου, όταν εκπληρωθούν οι επιθυμίες τους. Και έτσι μπλέκεις πάλι.. σε αδιέξοδες απόψεις, γνώμες και αν είσαι και λίγο μπερδεμένος; Άστα να πάνε.. 


Πολλές φόρες βρέθηκα να λέω και εγώ τη γνώμη μου σε καταστάσεις.. να δίνω τις συμβουλές μου (τι αστεία λέξη; λες και μπορείς να μπεις στα παπούτσια του άλλου!), αλλά πάντα το έκανα με γνώμονα του τί μπορεί να ''σηκώσει'' αυτός που θα τις ακούσει. Και για αυτό και πολλές φόρες δεν ήταν και αρεστές.. γιατί δεν ''χάιδευαν αυτιά''. Δεν ήταν αυτό που περίμεναν να ακούσουν. Και δεν πρέπει να είναι έτσι. Άμα το καλοσκεφτείτε, ασυναίσθητα όλοι μας επιλέγουμε να μιλάμε σε φίλους, που ενδόμυχα ξέρουμε ότι η άποψή τους θα ταιριάζει με τη δική μας. Το έχετε κάνει έτσι;


ΛΑΘΟΣ.


Να μπορείς να μπεις στη διαδικασία να ακούσεις για να καταλάβεις κομμάτια του εαυτού σου που ίσως δεν μπορείς να δεις, αλλά κάποιος άλλος, ίσως να μπόρεσε. Μην κλείνεις τα αυτιά σου, γιατί απλά δεν ηχούν καλά οι λέξεις στο όμορφο κεφάλι σου. Να τη ζητάς την αλήθεια, να την διεκδικείς, να την απαιτείς, να τη δίνεις και εσύ. Είναι η καλύτερη αυτοάμυνα σε κάθε μάχη που θα δίνεις καθημερινά με ανθρώπους και καταστάσεις. 


Φαντάσου τον εαυτό σου σαν έναν ανθρωπάκο γεμάτο γαντζάκια. Κάθε φορά κρέμας το κλειδί σε έναν γάντζο, για να μπορείς κάποια στιγμή να ξεκλειδώσεις το ψέμα που μπορεί να έχεις πει. Και έρχεται μια μέρα που περπατάς και ''κουδουνίζεις'' από τα πολλά κλειδιά και μπορεί και να ''χάσεις και τη μπάλα'' με το ποιο κλειδί ξεκλειδώνει ποιο ψέμα. Και στο τέλος θα ''κλειδωθείς'' και εσύ στο ίδιο σου το εγώ. 


Το ρισκάρεις; 


Εγώ πάντως θα προτιμήσω να περπατάω όμορφα και κυρίως αθόρυβα, με ένα εξίσου όμορφο και αθόρυβο χαμόγελο. Αυτό που σου χαρίζει η αλήθεια. Και μόνο αυτή. Ό,τι και να γίνει..



Την αγάπη μου...


Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφία : Ντίνα Παπαγεωργίου


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Καστοριά-Κοζάνη : 72 χιλιόμετρα μακριά κι όμως τόσο ‘κοντά’

(το κείμενο που θα διαβάσετε είναι το πρώτο κείμενο που έγραψα για λογαριασμό του ηλεκτρονικού περιοδικού της γειτονικής Κοζάνης, giapraki.gr , εγκαινιάζοντας τη νέα μου προσωπική στήλη εκεί, μετά από την ιδιαίτερα τιμητική πρότασή τους να συνεργαστούμε!)


..κάπου τόσα φίλοι μου..και μπορεί να είναι πολλά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, αλλά στο κείμενο της πρώτης γνωριμίας μας, θα προσπαθήσω να εκμηδενίσω την απόσταση με λίγη φαντασία..! Τί εννοώ, ε; Όχι, δεν αποφάσισα να κάνω κάποιον μετρητή χιλιομέτρων, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ερωτευμένη με τη φωτογραφία και την κειμενογραφία, φυλακίζω στιγμές και τις ντύνω με λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο, επικοινωνώ εδώ και καιρό με όλους εσάς εκεί έξω, που με διαβάζετε και μέσα από το προσωπικό μου  blog. Από σήμερα λοιπόν, θα έχετε τη δυνατότητα, μέσα από τη νέα στήλη μου στο giapraki.com “ταξιδεύοντας….”, να διαβάζετε θεματολογία από Καστοριά (εδώ είναι που εκμηδενίζουμε αποστάσεις είπαμε!) αλλά και κείμενα αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας γενικότερα. Και κάπου εδώ οφείλω να ευχαριστήσω την ομάδα του giapraki.com, για αυτή την πρόταση..!


Διάλεξα έτσι, με το ‘newbie’ αυτό άρθρο, να ‘βουτήξουμε’ κατευθείαν στα βαθειά, στον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα και αφήνω τα συναισθήματά μου, αλλά και την φαντασία μου, να γίνουν λέξεις στο πληκτρολόγιο. Βάλτε ζώνη και πάμε παρέα να μετρήσουμε αντίστροφα τα 72 χιλιόμετρα, με σημείο εκκίνησης την Καστοριά.


Τοποθεσία: Πλατεία Ντολτσό (για κάποιους και πλατεία Αδερφών Εμμανουήλ)


Το πρώτο μέρος που έρχεται στο νου μου (οκ, μετά την γυρολιμνιά!), κάθε φορά που κάποιος θα με ρωτήσει που να πάει στην πόλη. Μα πού αλλού; Δεν νοείται επισκέπτης να μην ‘χαθεί’ στα στενά της παλιάς πόλης της Καστοριάς, εκεί που η παράδοση μπλέκεται τόσο αρμονικά με την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Επιβλητικά κτίσματα, που ξεχειλίζουν αριστοκρατία, παράδοση, μεράκι, θύμισες, μια εντελώς διαφορετική εποχή που στα τόσα χρόνια που την περπατάω, το συναίσθημα αυτό δεν κατάφερα να το αποτυπώσω με λέξεις.
Θα νιώσεις λοιπόν με έναν μαγικό τρόπο, πως έχεις μέσα στην όμορφη και πολύβουη πόλη, ένα μέρος που σε ησυχάζει, που έχει τις λύσεις για όλα, αλλά και φορές που δεν έχει απάντηση παρά μόνο μια εικόνα και αόρατες λέξεις να ακούγονται και εσύ να ψάχνεις να βρεις από πού πηγάζουν. Σαν κάποιος να σου διαβάζει ένα παραμύθι από εκείνα τα παλιά, που τα διαβάζεις από κιτρινισμένες σελίδες και σε γυρνάνε σε χρόνια που δεν έζησες εσύ, αλλά με τόση αγάπη ακούς από τους μεγαλύτερους, καθώς τους συναντάς να περπατούν στην παλιά πόλη.


Εκεί λοιπόν καθώς φτάνεις στην πλατεία από την παραλία, στο αριστερό σου χέρι, στη Βυζαντίου, συναντάς τον Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Ανδρέα Καρίβη! Οι δείκτες του καμπαναριού σταματημένοι, να δείχνουν μία και δέκα. Η στιγμή που κοιτάς το ρολόι σου να δεις την πραγματική ώρα, αλλά ακόμα και αν οι χρόνοι είναι μπλεγμένοι, δεν σε πολυνοιάζει, γιατί στην πραγματικότητα ταξιδεύεις σε μια γλυκιά νοσταλγία εποχής που πέρασε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να κρύβει στιγμές..

Τοποθεσία: Κοζάνη, Κεντρική Πλατεία


Επιβλητικό, σημείο αναφοράς και συνάντησης  το καμπαναριό με το ρολόι στην κεντρική πλατεία της πόλης, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορώ να γνωρίζω πολλά, αν και είμαι φανατική επισκέπτρια, τουλάχιστον όχι τόσα όσα εσείς, παρ’ όλα αυτά, διαβάζοντας στοιχεία από την Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης, εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως απαγορευόταν από τους δυνάστες - επικαλούμενοι πρόκληση - η ύπαρξη σήμαντρων και καμπάνων μέχρι και το 1728, χρονολογία όπου και δόθηκε στους κατοίκους το δικαίωμα και προέβησαν στο χτίσιμο ενός μεγάλου καμπαναριού, 26 μέτρων!


Οι ήχοι από την κίνηση στην Π.Μελά μπλέκουν και πάλι εποχές. Περπατάς στον πεζόδρομο, ίσως μπεις στην εκκλησία κατεβαίνοντας στο αριστερό σου χέρι. Ή μπορεί να συνεχίζεις να βολτάρεις στην πλατεία, να χαθείς και σε εκείνα τα στενά, μόνο που σε αυτά τα στενά, επικρατεί το νέο. Που έχει και αυτό τη χάρη του. Το ρολόι δείχνει δύο ακριβώς.. (όχι, εδώ δεν ήταν σταματημένο) και κοίτα να δεις.. τόσο διαφορετικές χρονικά φωτογραφίες και τόσο κοντά η ώρα, έστω και σταματημένη στην πρώτη εικόνα, δείχνει 50 λεπτά της ώρας διαφορά..όσο περίπου και η απόσταση των 72 χιλιομέτρων σε λεπτά!! Τόσο όμοια και τόσο διαφορετικά..


Και τώρα που σας τα γράφω επιβεβαιώνεται ότι η σχέση μου με την γειτονική Κοζάνη διακατέχεται από ένα είδος «κάρμα»..!(ή μπορεί και καταδυνάστευσης, αλλεπάλληλων συμπτώσεων, κτλ). Λέξεις κλειδιά: καμπαναριό, εκκλησία, ρολόι, στενά, παλιό, νέο, λεπτά, χιλιόμετρα.. κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη φαντασία με την οποία επιμελήθηκα το θέμα, με δύο φωτογραφίες τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες, η κάθε μια στην πόλη της και οι δυο μαζί στην φαντασία μας!


Είμαστε 72 χιλιόμετρα ‘γείτονες’ και 124 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που σας γράφω, την όμορφη Θεσσαλονίκη ..κι όμως οι αποστάσεις εκμηδενίζονται όταν υπάρχει επιθυμία. Οι λέξεις θα κτίσουν γέφυρα, που θα μας ταξιδεύει παρέα σε όμορφες εικόνες και θα μας δημιουργεί θετικές σκέψεις. Μπορεί να μην συμφωνούμε πάντα, αλλά ακόμα και η διαφωνία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Και μπορεί να μην τα λέμε τακτικά, αλλά να είστε σίγουροι, ότι όταν θα τα λέμε, πάντα θα έχουμε να πούμε κάτι που θα αξίζει!

Την αγάπη μου..



Κείμενο-Επιμέλεια: Ντίνα Παπαγεωργίου

Facebook page : Γυρολιμνιά Καστοριάς

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Σαν ψέμα..!Η Καστοριά αποδεικνύει ξανά τη μοναδικότητά της! (φωτο+βίντεο)



Μοναδικές στιγμές ζει η πόλη της Καστοριάς τις τελευταίες μέρες με την επίσκεψη της αγαπημένης πλέον αρκούδας που "κόβει βόλτες" στην παγωμένη λίμνη!

Ο φακός του Κώστα Καπούργα, φυλάκισε ένα ακόμα εκπληκτικό στιγμιότυπο και όπως γράφει στον προσωπικό του λογαριασμό :

"Όταν η λίμνη παγώνει πολλά περίεργα συμβαίνουν. Εικόνες απο National Geographic ζουμε τις τελευταιες ημέρες στην Καστοριά. Θεωρούσα απίστευτο το γεγονός να φωτογραφίζω μια αρκούδα πάνω στην παγωμένη λίμνη, να θρέφεται με τους νεκρους κύκνους. Το ακόμη πιο απίστευτο όμως ήρθε λίγες ώρες αργότερα. Την ώρα που η νεαρή αρκούδα έτρωγε τον νεκρό κύκνο, ένας Θαλασσαετός (Haliaeetus albicilla), με άνοιγμα φτερών πάνω από 2 μέτρα, που για πρώτη φορά καταγράφεται στην Καστοριά, επιτέθηκε στην αρκούδα με σκοπό να αρπάξει τον νεκρό κύκνο. Η αρκούδα όμως δεν πτοήθηκε, απόθησε τον θαλασσαετό και συνέχισε το γευμα της. Ο θαλασσαετος σταθηκε λίγο πιο πέρα περιμένοντας την σειρά του, όχι για πολύ όμως, ένα κοπάδι κουρούνες παρενοχλώντας τον διαρκώς τον ανάγκασαν να τραπεί σε άτακτη φυγή."


Μην χάσετε επίσης, το μοναδικό βίντεο από drone που επιμελήθηκε το Studio Trasias με την βιντεοσκόπηση να γίνεται με την έγκριση και την επίβλεψη της Ομάδας Άμεσης Επέμβασης του Αρκτούρου,για ερευνητικούς σκοπούς. Δείτε το βίντεο εδώ (click)


Μοναδική Καστοριά...



Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Το "περιμένω" εμπεριέχει ένα "μένω"..


To "περιμένω..", είναι σίγουρα σημάδι αληθινής αγάπης (κάθε είδους) και δείγμα υπομονής. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πει ένα "σ'αγαπώ" κάποια στιγμή στη ζωή του, αλλά ΟΧΙ ο οποιοσδήποτε, να περιμένει και να σου αποδείξει ότι το εννοεί.

Θα μου πείτε, γιατί το blog άλλαξε ύφος..μήπως έγινε λίγο πιο “σοφιστικέ”, λίγο πιο “ψυχανάλυση”; Τίποτα από αυτά..ίσως όμως να μιλάμε καλύτερα μέσα από διάφορα θέματα που αγγίζουν περισσότερο την καθημερινότητά μας και να γίνονται τα κείμενά μου αφορμή για να σκεφτούμε, να συζητήσουμε, να γίνουμε αυτή η μεγάλη παρέα που τόσο καιρό είμαστε.


Περίμενες ποτέ στη ζωή σου; Στάθμευσες ποτέ τη ζωή με ανάμενα τα αλάρμ δεξιά του δρόμου για κάτι; Αυτό το κάτι ήρθε ποτέ;  Ή στην αναμονή κουράστηκες και αγκάλιασες κάτι που βόλευε  λίγο λιγότερο τις προσδοκίες σου; Ένα υποδεέστερο κάτι που μπήκε στο αμάξι, έκλεισε την πόρτα, έσβησες τα αλάρμ και φύγατε με ταχύτητα στην αριστερή λωρίδα του δρόμου;
Κι όμως, όπως σου είπα και στην αρχή, ακόμα και αν έφυγες, θα σε κυνηγάει, αν όχι αυτό που περίμενες, σίγουρα το ερώτημα “τι θα γινόταν ΑΝ”. Αντέχεις αυτό το κυνηγητό; Αν η ιπποδύναμή σου, σηκώνει την κόντρα, μαζί σου εγώ. Πάτα το γκάζι και μην αφήσεις να σε προσπεράσει και να σου κόψει το δρόμο.


Αν πάλι όχι, μείνε λίγο ακόμα δεξιά. Μην βιαστείς να αλλάξεις τον συνοδηγό που πάντα περίμενες. Είτε αυτό λέγεται σχέση, είτε φίλος, είτε όνειρα, είτε επιλογές. Στη θέση του συνοδηγού άλλωστε, ο καθένας μας έχει κάτι που γουστάρει περισσότερο από τα υπόλοιπα.
Μην βιαστείς να παρασυρθείς από το “σ’αγαπώ” που γράφω στην αρχή. Το σ’αγαπώ το λες σε κάθε τί που νιώθεις, ό,τι σε γεμίζει και δεν είναι απαραίτητα φράση που λέγεται μόνο στο έτερον ήμισυ. Αγαπώ θα πει χάνομαι λένε.. αξίζει να χαθείς μόνο όταν εμπιστεύεσαι τον συνοδηγό σου. Όταν ξέρεις πως ακόμα και αν δεν βρεθείς ποτέ, θα έχεις για χάρτη σου μονοπάτια που θα χαράξεις εσύ και όχι ό,τι σου πει το GPS.


Προσπάθησε να μετατρέψεις τις μεταφορές που χρησιμοποιώ στο κείμενο για να βρεις το δικό σου δρόμο ταύτισης και τη δική σου απόφαση στο “should I stay or should I go”.

Καμία φορά δεν μας φταίει κανείς για τις επιλογές μας. Θα πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι και να βρίσκουμε τη δύναμη να τις χρεωνόμαστε. Άρχισα να πιστεύω τελευταία, ότι την τύχη μας ίσως δεν μπορούμε να την ορίσουμε.. αλλά σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να μάθουμε πώς να την διαχειριζόμαστε καλυτέρα..



Την αγάπη μου…

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφία : Ντίνα Παπαγεωργίου