Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Σε περιμένω..!! (φωτογραφίες-κείμενο)



...άλλη μια φορά που ξεκινάς να γράφεις και λες : "έχω τόσες φωτογραφίες και δεν μπορώ να βρώ έναν τίτλο..!" και κάπου εκεί είναι η στιγμή που χαμογελάς,δικαιολογώντας λίγο τον εαυτό σου, με το να σκεφτείς πως τελικά ισχύει το "μια εικόνα=χίλιες λέξεις".Και παρόλο που εγώ δεν ψάχνω χίλιες για τον τίτλο,αλλά 2-3 έτσι για το φτιάξω,δεν μπορώ να βρώ ούτε αυτές..!!Μην αγχώνεστε...το έχω ξαναπάθει..θα το βρούμε στην πορεία!

Που λέτε,έχουμε πει : η μαγική πόλη,ο παράδεισος των φωτογράφων,μια βόλτα στη γυρολιμνιά μοιάζει με την καλύτερη ψυχοθεραπεία και άλλα τέτοια..πολλά!Φράσεις και εκδηλώσεις θαυμασμού,που μπορεί κάποιοι να επικροτούν,αλλά υπάρχουν και άλλοι που θα μας χαρακτήριζαν υπερβολικούς.Για αυτούς είμαστε εδώ..να τους αλλάξουμε λίγο τη γνώμη.

Κλασσικό mood βόλτας λοιπόν και εκεί που έχεις στοιχηματίσει πως "θα αντέξω χωρίς να φωτογραφίσω κάτι...",πηγαίνεις στον λεγόμενο 'κουβά',γιατί πάλι έχασες το στοίχημα να αντισταθείς..και πώς να αντισταθείς άραγε;Εσύ θα μπορούσες;Μη βιαστείς να πεις "ναι"...

 
Όσοι με ρωτάνε τί θα διάλεγα για να κάνω αυτή τη διαδρομή,η απάντηση είναι πάντα η ίδια : "αν αντέχεις,φόρα αθλητικά,βάλε την αγαπημένη σου μουσική στα ακουστικά σου και ξεκίνα.Όμορφα φωτογραφικά καδρα σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και στενά δρομάκια ή μονοπάτια να τρυπώσεις και να ανακαλύψεις..ή να ξαναδείς..γιατί για εμάς,ισχύει το δεύτερο.Τα έχουμε δεί τόσες φορές όλα και πάντα νιώθουμε σαν να είναι η πρώτη μας φορά..και προσωπικά,είναι κάθε στιγμή τόσο δυνατή μέσα μου,που λέω στον εαυτό μου "πόσο τυχερή μπορεί να είσαι,που έχεις ένα τέτοιο στολίδι για να ζείς...".

Από εκείνους τους προορισμούς που θα ζήλευε ο καθένας.Απόδειξη τα πολλά μηνύματα που λαμβάνω και μου γράφουν πως θέλουν να έρθουν,γιατί άκουσαν πολλά,είδαν φωτογραφίες και η μηχανή τους,τους 'τραβάει' για μια φωτογραφική εξόρμηση...



Πάρε την πιο καλή σου διάθεση και σε περιμένουμε...όλοι!Μην σκεφτείς ότι θα την εξερευνήσεις γρήγορα..όχι..όρεξη να έχεις και φαντασία..ή μάλλον περιέργεια..ή..ξέρω και εγώ..πες το όπως θες.

Δεν θα σε αφήσουν παραπονούμενο οι πρωταγωνιστές..και τί εννοώ;

Σε περιμένουν λοιπόν..στη σειρά..



...και αυτοί..με ανοιχτές αγκάλες..



..και ο αδέσποτος τετράποδος φιλαράκος,που σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα και θα ποζάρει αν του το ζητήσεις ευγενικά και του πεις ευχαριστώ με ένα χάδι..



..και αν ακόμα δεν σε έχουν πείσει,θα ανέβουν και στα ψηλά να το φωνάξουν οι μικροί και λίγο άγριοι γατούλιδες..



..και θα σε κοιτάξουν κατάματα να σου δείξουν ότι δεν αστειεύονται..



..σε περιμένουν μέχρι να κουραστείς να περπατάς.Να έχεις γεμίσει τη φωτογραφική σου με 'κλικς',να έχεις γεμίσει τον νου με όμορφες εικόνες και να σταθείς να απολαύσεις τα φυσικά φώτα να σβήνουν και να νιώσεις αυτό που νιώθουμε όσοι είμαστε λιγάκι παραπάνω ονειροπόλοι,ρομαντικοί..



..και το φυσικό φως να το διαδεχτεί το τεχνητό..πάντα με μια δόση καλλιτεχνήματος..όπως άλλωστε αρμόζει στην Αρχόντισσα..



..η φωτογραφία είναι κάτι σαν ψυχοθεραπεία..και εκείνο που την κάνει ακόμα πιο όμορφη,είναι που ενεργοποιεί διαύλους επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που ανταλλάσσουν τις ματιές τους...

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να κάνεις άγνωστους,φίλους,εξαιτίας της ίδιας "τρέλας" σας...



Την αγάπη μου...


Κείμενο-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου
Fb: Γυρολιμνιά Καστοριά | Insta: dina__pap__photography__

gyrolimnia.blogspot.gr

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

...η πόλη "ηφαίστειο" που εκκρίνει χρώματα την εποχή του φθινοπώρου..! (φωτογραφίες)



  • “Φθινόπωρο: μια δεύτερη άνοιξη όπου κάθε φύλλο είναι και ένα λουλούδι.” | Albert Camus


  • “Φθινόπωρο : το τελευταίο και πιο αγαπητό χαμόγελο του χρόνου.” | Willian Cullen Brayan


…στα δικά μας τώρα, εγώ λέω πως το φθινόπωρο είναι η εποχή που ‘αχρηστεύει’ τα φίλτρα σε κάθε κλικ. Αρκεί μια γυρολιμνιά για να το καταλάβεις.. αρκεί ένα ανέβασμα στον Προφήτη Ηλία, στην Αγιά Κυριακή, για να δεις μια γιγάντια παλέτα να απλώνεται μπροστά σου και να απορείς πως κατάφεραν να συνδυαστούν όλα αυτά τα χρώματα.



Όσοι με ρωτάνε πότε είναι καλυτέρα να επισκεφθούν την Αρχόντισσα, πάντα δυσκολεύομαι να απαντήσω και αραδιάζω σωρό τα επιχειρήματα για κάθε μια από τις 4 εποχές. Μα, αν πρέπει να διαλέξω οπωσδήποτε μία, αυτή θα είναι σιγουρά το φθινόπωρο.


Είναι αυτό το μαγικό συναίσθημα, που το καλοκαίρι σε τραβάει από την μια μεριά και τα πρώτα δείγματα του χειμώνα από την άλλη.
Είναι αυτή η έκρηξη χρωμάτων, που θαρρείς και ο ζωγράφος τρελάθηκε και πέταξε τα χρώματα του εδώ και εκεί. Είναι αυτό το ‘κάτι’ που πλήθος κόσμου, που συναντώ πάντα όταν την περπατάω, αποθανατίζει. Είναι αυτή η παιδικότητα που βγάζει ακόμα και ο ηλικιακά μεγαλύτερος, που περπατά και κρατά στο χέρι του αυτά τα χρυσοκίτρινα φύλλα, σαν φυλαχτό εποχής. Είναι αυτή η αίσθηση και το θρόισμα, καθώς περπατάς στη στοίβα τους και σκέφτεσαι ότι είναι το χιόνι του φθινοπώρου με άλλο χρώμα. Είναι…


Τί να πει κάνεις. Έρωτας.



Και πιστέψτε με, δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη θεά. Ακόμα και τα ‘μοντέλα’ μου. Μαγεμένα και αυτά. Εκπαιδευμένα πλήρως να ποζάρουν. Δεν έχω παράπονο..!


Ατέλειωτες βόλτες και αυτά μέσα και έξω από τη λίμνη και κάθε ένα από αυτά και ένα κομμάτι από το παζλ της.



Πότε ολοκληρώνεται; Δεν ξέρω.


Ίσως είναι από εκείνα τα παράξενα, που τα κομμάτια τους πολλαπλασιάζονται διαρκώς και το κάδρο δεν ολοκληρώνεται σχεδόν ποτέ. Μεγαλώνει, μεγαλώνει και εξαπλώνεται στις εποχές, στα τοπία, στα στενά σοκάκια, σε κάθε σημείο που έχει εξερευνηθεί ή μένει ανεξερεύνητο.


Αυτή είναι η Καστοριά. Ένα μαγικό κουτί με χιλιάδες μικρά κομμάτια, που κάθε ένας από εμάς προσπαθεί να ‘εξερευνήσει’ και να ενώσει με την ελπίδα να πει πως την έμαθα την κρυφή εικόνα!και να γελάσει, γιατί κάποιος άλλος θα του πει ‘αυτό εδώ όμως, σου ξέφυγε!’ και να αρχίσει πάλι το κυνήγι.


Ε λοιπόν, έχουμε την ευλογιά να ζούμε σε μια τέτοια πόλη. Χαίρομαι να την βλέπω να αγαπιέται από πολύ κόσμο, να τη θαυμάζουν, να τη φωτογραφίζουν, να την περπατάνε, να την ερωτεύονται.

Έτσι την έχω ερωτευτεί και εγώ. Και με αποζημιώνει πάντα. Όπως στην πρώτη φωτογραφία. Με το φύλλο εξ ουρανού! Σχεδιασμένα όλα από το μεγαλείο της φύσης. Κρεμάστηκε, καθώς έπεφτε, από τον ιστό της αράχνης. Και η πτώση του διακόπηκε απότομα. Και ο χρόνος πάγωσε. Γιατί και στον ερωτά αυτό θες : να παγώσεις τον χρόνο στην στιγμή που νιώθεις στο 100%.


Εσύ; Πόσο την αγαπάς; Ελπίζω και εύχομαι, τόσο, όσο την αγαπά και η εποχή του φθινοπώρου! 


Και μην ξεχνάς τί σου έχω ξαναπεί : Αν μάθεις για την Καστοριά, αν την νιώσεις, την ερωτεύτηκες!



Επιμέλεια-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου


Instagram : dina__pap__photography__

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

..ένα "τέλος πάντων" δρόμος.




 ΄΄.. και τέλος πάντων, μου λείπεις ρε!!΄ ..την άκουσα να λέει κάπως αγανακτισμένη στο τηλέφωνο. Με το ΡΕ να υπερτονίζεται, παρόλο που στο ‘λείπεις’, άκουγες τη φωνή να σπάει. Καθόταν στο παγκάκι.. με μια μπύρα. Γουλιά και κουβέντα, κουβέντα και σιωπή και ξαφνικά ο θόρυβος από το τενεκεδάκι στον κάδο και το κινητό να μπαίνει στην τσέπη.. 

Κι όμως, όσες ‘τσέπες’ και αν αλλάξει το κινητό, ακόμα και να βουλιάξει, να σπάσει, να κλείσει, αυτό το ‘λείπεις’ θα συνεχίσει να υπάρχει και αυτό το ΡΕ θα γίνεται όλο και πιο ηχηρό. Και είναι η μόνη περίπτωση που το ΡΕ, όσα caps lock και να φορέσει πάνω του, όσα decibel και να γράψει, θα κουβαλάει την πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού σου.

Είναι από εκείνα τα ΡΕ, που θες να ταρακουνήσουν σκέψεις, να ενεργοποιήσουν βήματα, να σβήσουν λάθη και να γράψουν νέα σελίδα στο βιβλίο σου. Ξέρω, καταλαβαίνω. Και ποιος, άλλωστε, δεν τα έχει πει; Δεν το εννοείς. Εννοείς άλλο από αυτό που ακούγεται με την πρώτη και παρακαλάς να ψάξει κανείς πίσω από αυτό. Και εκεί, τζογάρεις στο αν θα σε καταλάβει. Και αν σε καταλάβει, σε ξέρει. Σε ήξερε πάντα.

Κάρμα; Σύμπαν; Πεπρωμένο; Απωθημένο; 

Δεν ξέρει ούτε η φίλη της ιστορίας μας, ούτε και εγώ να σας πω.

Απλά, μερικές φορές καταλαβαίνεις ότι δεν σε νοιάζει τί θα πάρεις από το αλισβερίσι σου με τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που γουστάρεις να δώσεις, χωρίς να πάρεις τίποτα πίσω. Έτσι, γιατί αγανάκτησες, γιατί έφτασες στα όρια σου ή μπορεί και να τα ξεπέρασες. Αλλά μέσα σε όλον αυτό το χαμό, κρατάς ένα πράγμα: Ότι ένιωσες.

Και για κανένα συναίσθημα που κατέγραψε η ψυχή σου, δεν πρέπει να μετανιώνεις.

Και αν δε σου βγήκε ρε φίλε, άστα όλα να χαθούν με τον θόρυβο που κάνει το τενεκεδάκι στον κάδο. Σαν να είναι ο ιδανικός τρόπος για να τα τρομάξει και να φύγουν.Απλά να θυμάσαι ότι πάντα θα γυρνάνε με κάποιο τρόπο, αν ήταν αληθινά. Μέσα από μέρη, τραγούδια, σκέψεις, λέξεις.. και εσύ πάντα θα σκύβεις το κεφάλι με ένα σιωπηλό χαμόγελο ικανοποίησης ότι τα έζησες. Μέθυσες από αυτά, πριν σε μεθύσει κάποια μπύρα.

Και όσο θόρυβο και να κάνει όταν την πετάξεις, άλλο τόσο θόρυβο θα κάνει και η σιωπή στο μυαλό σου, γιατί ξέρεις ότι όλα όσα νιώθεις, αράζουν πάντα στο ίδιο παγκάκι της ψυχής σου..!

 
Την αγάπη μου…

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου/gyrolimnia.blogspot.gr

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

..χρωστούμενα Αυγούστου:παραγράφονται!



Κάπου ανάμεσα στα 'καλό μήνα' και στα 'μου χρωστάς έναν Αύγουστο..' που πλημμύρισαν κάθε χαιρετισμό στα κοινωνικά δίκτυα, 'φύτρωσε' και το δαιμόνιο της γραφής μου, για κάτι που έναν χρόνο πριν είχα γράψει και εγώ..


..αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο, η πρώτη μέρα του Αυγούστου, παρατηρω ότι λειτουργεί σαν την τελευταία ημέρα του χρόνου.. που περιμένουμε να αλλάξει κάτι, να ανοίξει το λυχνάρι των ευχών και να ξεκινήσει να πραγματοποιεί κάθε κρυφή επιθυμία και μπλα μπλα μπλα.. Και κάπως έτσι, στην ιδέα ότι οι μέρες θα περάσουν υπερβολικά γρήγορα και σύντομα θα έρθει η ‘ξενέρα’ του Φθινοπώρου, κλείνεις τα μάτια και εύχεσαι ό,τι μπορεί να ευχηθεί, ονειροπολείς πολύ παραπάνω από κάθε άλλη φορά και κάνεις τη δική σου αντίστροφη μέτρηση μέχρι να έρθει 31 και να πεις «..του χρόνου πάλι..».


Ο Αυγουστος, ναι, σας καταλαβαίνω, έχει κάτι το ιδαιτερο.. αλλα δεν παύει να είναι ένας ακόμα μήνας με 31 ημέρες δίκες σας.. καταδικές σας. Κανένα φεγγάρι, κανένα όνειρο, κανένα χρωστούμενο, δεν θα πρέπει να σας κάνει να σκεφτείτε, ότι οι μέρες θα περάσουν και εσείς θα μείνετε να κοιτάτε τα κιτάπια σας για το ποιος σας ξεχρέωσε. Και αυτό γιατί στον πρώτο που χρωστάτε, είναι  ο εαυτός σας.


Τί χρωστάτε; Θα σας πω εγώ: Χρωστάτε να σταματήσετε να ζείτε με ημερολόγιο, με ταμπέλες μηνών ή με ‘ειδικές περιστάσεις’, γιατί η κατάλληλη ώρα είναι 'τώρα'. Κάθε 'τώρα'. Πάρτε λοιπόν διπλά σας ό,τι  σας γεμίζει, ό,τι γεμίζει την ψυχή σας και απολαύστε κάθε μια βόλτα, σαν να είναι αυτή μοναδική και όχι ο μήνας. 

Κάνεις δε χρεωστάει σε κανέναν,τίποτα. Τα χρέη παραγράφηκαν, το κοντέρ μηδένισε και η ευτυχία έχει ακόμα 30 μέρες να σας πετύχει, αν τόσο πολύ θέλετε να είναι Αυγουστιάτικη. Αν πάλι όχι, υπάρχουν άλλοι 11 μήνες και πάει λέγοντας. 

Kαλό και όμορφο μήνα.. 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__
Προσθήκη λεζάντας