Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

..στην αυθόρμητη ομιλία,δεν υπάρχει backspace.




Ξεκινάω το άρθρο λέγοντάς σας, πως τίτλο ακόμα δεν έχω βρει..

Πριν μέρες,‘scrollάροντας’ στο κινητό μου, έπεσα πάνω σε μια εικόνα. Ναι καλά καταλάβατε. Αυτή που εμπεριέχεται στο άρθρο και που μακάρι να γνώριζα ποιος το σκίτσαρε να τον αναφέρω, αλλά δυστυχώς ακόμα και αν έψαξα, την έβρισκα απλά κοπιαρισμένη σε διαφορά sites. Αnyway, ας με συγχωρέσει ο δημιουργός, τη δανείζομαι με ‘αδεία από τη σημαία’ που λένε..

Περά από τίτλο, εξακολουθώ να μην ξέρω πως θα συνεχιστεί το άρθρο αλλά το μόνο που ξέρω είναι ότι η εικόνα είναι σίγουρα το main theme και στο background ο σχολιασμός και φυσικά η νέα τάξη πραγμάτων πίσω από την λέξη «πληκτρολόγιο» μιας και έχει αντικαταστήσει την καθημερινότητά μας, είτε αυτό είναι κινητό, είτε υπολογιστής, και η τραγική ειρωνεία είναι ότι και εσείς μέσω κάποιων τέτοιων συσκευών με διαβάζετε, αλλά να που δεν γίνεται αλλιώς. Και αν  νομίζετε ότι θα σας κάνω κήρυγμα για τα social media ή κάτι τέτοιο, λάθος το νομίζετε.


Η ανάγκη για έκφραση σε κάθε άνθρωπο ποικίλει, άλλοι εκφράζονται μέσα από τραγούδια, άλλοι γράφοντας, άλλοι ζωγραφίζοντας, άλλοι ακόμα και με τη σιωπή τους (!). Το σημαντικό και εκείνο που τις περισσότερες φόρες δεν σκεφτόμαστε (τουλάχιστον όχι όλοι!), είναι τί κρύβεται στη ‘στροφή’. Στα ποσά “Im ok” γραφούμε, αν γυρίσουμε λίγο το κεφάλι μας να δούμε, τελικά είναι “Im NOT ok”. Kαι εδώ είναι η σύνδεση με ένα απρόσωπο πληκτρολόγιο: ότι δεν μπορείς να δεις πίσω από την οθόνη, όσο και να πλησιάζεις το κεφάλι σου, όσο και να κοιτάς πίσω από αυτή κτλ κτλ. Αστό φίλε, απλά δεν μπορείς.- 


Σε μια εποχή που δείκτης ενδιαφέροντος είναι και το: «είδα το timeline σου, καλά είσαι λογικά!», μην περιμένεις να καταλάβεις και πολλά. Θα καταλάβεις μόνο, αν επιδιώξεις να δεις τον άλλον στα μάτια.. και μπορεί πάλι να μην μπορέσεις να καταλάβεις, αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις, πως οτιδήποτε ακούσεις, το ακούς live. Γιατί στην αυθόρμητη ομιλία, δεν υπάρχει backspace. (Ουπς… μόλις βρήκα και τον τίτλο!). 


Όχι λοιπόν, δεν υπάρχει backspace. Αυτό το μαγικό κουμπάκι σε πληκτρολόγια και κινητά, που γραφείς, γραφείς και μόλις το καλοσκεφτείς ότι θα εκθέσεις την ψυχή σου, το πατάς με δύναμη και μίσος να σβήσει τα πάντα και να γράψεις κάτι γενικό, ένα ξερό 'οκ', ένα ανούσιο 'καλά', ένα αηδιαστικό και ψεύτικο 'τα λέμε'. Στις ανθρώπινες σχέσεις που έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες, η κουβέντα είναι σωτηρία, βάλσαμο. Αρκεί να γίνεται σωστά και με τα σωστά άτομα (οκ, πρέπει να είσαι τυχερός να τα βρεις!). Αυτή λοιπόν την κουβέντα, να απαιτείς να την κάνεις κατ’ ιδίαν. Nα μην κοντρολάρεις τις λεξεις, τη σκέψη σου. Να ξεστομίσεις πράγματα, που κανένα backspace δεν θα μπορεί να τα πάρει πίσω.

Πήγαινε στην άλλη μεριά του τοίχου, του δικού σου τοίχου και, σβήσε το “not ok”. Είσαι μια χαρά. Έτσι να λες. Πες πες, θα το πιστέψεις. Είναι μια αρχή να νιώσεις λίγο τρελός και καλυτέρα τρελός από χαρά, παρά τρελός από θλίψη. Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι το σύμπαν σου επιστρέφει ό,τι ενδόμυχα ζητάς και καταλαβαίνει πότε ζητάς τί και πότε απλά λες “αχ, ας είμαι ευτυχισμένος….” και μέσα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου λες σαν δεύτερο εγώ “…ναι καλά, σιγά μην είμαι τελικά.. πότε με άκουσε έμενα το σύμπαν;”. Kαι εκεί το χάνεις. Λένε. Δεν ξέρω. Αλλά έχεις τίποτα να χάσεις, αν για μια φορά στη ζωή σου δοκιμάσεις κάτι άλλο; Να πεις είναι χρέος μου να χαμογελάσω, είναι προϋπηρεσία στην καλοσύνη να προσπαθήσω να καταλάβω τον δίπλα μου, να δώσω για να πάρω.

Όχι δεν είμαι αισιόδοξη. Κάθε άλλο. Είμαι ρεαλίστρια μέχρι κόκαλο και πολλές φόρες εγωιστικά αρνιόμουν να αποδεχτώ τέτοιες ‘αερολογίες’. Αλλά καμία φορά, μια εικόνα, μια λέξη, μια άλλη οπτική, ένα άγγιγμα από κάποιον που ξέρεις ότι ακούει για να σου πάρει λίγο από το φορτίο έστω και νοερά, αρκούν για να βάλουν λίγη ώθηση σε μια δύσκολη κατάσταση που περνάς.


Για αυτό κλείσε το άρθρο, ναι ναι φτάνει διάβασες, και εγώ θα είμαι ευχαριστημένη ότι όσα έγραφα τόση ώρα έπιασαν τόπο, αν πάρεις τηλέφωνο όποιον εσύ θες, να πατέ μια βόλτα να τα πείτε. Ακόμα και αν δεν πείτε τίποτα, θα έχετε γράψει δεκάδες άρθρα στο τετράδιο της μέρας σας, μόνο με το χαμόγελο που θα ανταλλάξετε όταν κοιταχτείτε..!!


Trust me...

T
ην αγάπη μου…




Κείμενο-Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η Ειρήνη του Αριστοφάνη πάει...Άργος Ορεστικό!

..και συγκεκριμένα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άργους Ορεστικού,το Σάββατο 11 Μαρτίου και ώρα 18:15!!

Σε επικοινωνία με την εταιρεία Θεάτρου TheatrAction, αναφέρουν χαρακτηριστικά:

"Η 'Ειρήνη" του Αριστοφανη είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά όλων των ηλικιών.Υπάρχει ζωντανή μουσική που παρουσιάζει στοιχεία και ρυθμούς της αρχαιοελληνικής παράδοσης,χρησιμοποιώντας όργανα όπως νταούλι,μικρά κρουστά,λύρα,βιολί,φλάουτο,μπουζούκι,συνδυάζοντάς τα όμως με σύγχρονους ήχους σε πρωτότυπες μελωδίες.

Η διασκευή του έργου δραματουργικά και σκηνοθετικά είναι δομημένη έτσι ώστε το κάθε παιδί να μπορεί όχι μόνο να το παρακολουθεί ευχάριστα αλλά και να προσλαμβάνει ανάλογα με την ηλικία του διαφορετικά την ουσία αυτού.Παράλληλα,η απόδοσή του με ανεπτυγμένους κώδικες σωματικού θεάτρου,οι χορογραφίες και η συχνή χρήση μάσκας,κούκλας και μαριονέτας,δημιουργούν μια παράσταση «γραμμένη» στην παγκόσμια γλώσσα των παιδιών. Η TheatrAction ταξιδεύει στην Ελλάδα με την «Ειρήνη» του πιο παλιού παραμυθά,του Αριστοφάνη,γνωρίζοντας στα παιδιά με απλό τρόπο τον μαγικό κόσμο της Αρχαίας Ελλάδας.

Πρόκειται για μία παράσταση μαγική,με πανανθρώπινο μήνυμα,που κάτι έχει να πει σε όλους!
Μία παράσταση που κανένας δεν πρέπει να χάσει γιατί «η Ειρήνη και ο Πόλεμος είναι υπόθεση του καθένα από μας»!"

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Οι θεοί σιχάθηκαν τους ανθρώπους, λόγω των πολέμων και τους εγκατέλειψαν στη μοίρα τους να αφανιστούν. Ο Τρυγαίος ο Αθηναίος, ένας ειρηνόφιλος αμπελουργός, προσπαθεί να πετάξει στον ουρανό, πάνω σε ένα σκαθάρι, (που το ταΐζει κοπριές και ακαθαρσίες για να μεγαλώσει), ώστε να βρει τον Δία και να τον παρακαλέσει να σταματήσει τον πόλεμο.

Στον Όλυμπο, βρίσκει μόνο τον Ερμή, ο οποίος του αποκαλύπτει πως ο Πόλεμος φυλάκισε την Ειρήνη σε μια σκοτεινή σπηλιά και την είσοδο της την έφραξε με ένα τεράστιο αμετακίνητο βράχο. Ο Τρυγαίος, μετά από πολλές περιπέτειες και με τη βοήθεια των θεατών (!) καταφέρνει τελικά να ελευθερώσει την Ειρήνη και να τη φέρει πίσω στους ανθρώπους.

Ώσπου όμως να την εδραιώσει οριστικά στην ανθρωπότητα, απ’ το σπίτι του παρελαύνουν διάφοροι τύποι... Πολεμοκάπηλοι (οπλουργοί, ψευτομάντεις, συκοφάντες και δημαγωγοί), που προσπαθούν να ξαναφυλακίσουν την Ειρήνη, αλλά και αγρότες, τεχνίτες, δρεπανουργοί, άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να τη διαφυλάξουν και να την προστατέψουν για να ζήσουν τίμια και με ηρεμία!

Μια κωμωδία – γιορτή για την ειρήνη και τις χαρές, ένα λαικό πανηγύρι για τη ζωή και τις απλές ομορφιές της!

Info: Mέσω της προσωπική σελίδας της Γυρολιμνιάς Καστοριάς,σας δίνεται η δυνατότητα να διεκδικήσετε 5 μονές προσκλήσεις που χαρίζει η ομάδα,στο blog μου!!
Τα βήματα απλά:


1)Κοινοποιείτε το άρθρο από τη σελίδα μου στο facebook (για να μπορεί να είναι ορατή η κοινοποίηση και να καταγραφούν τα στοιχεία σας_και ΜΟΝΟ απο εκεί)
2)Κάνετε like στη σελίδα της TheatrAction


Οι συμμετοχές θα καταγράφονται μέχρι την Παρασκευή στις 20:00 και η κλήρωση θα γίνει από την ομάδα TheatrAction.

Προσωπικά τους ευχαριστώ για τις προσκλήσεις και εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχιά και καλή διασκέδαση στο τυχερό κοινό που θα τους απολαύσει!!Για όσους ενδιαφέρονται για προπώληση εισητηρίων,αυτή γίνεται στο δισκοπωλείο "Μελωδία" στην Καστοριά και στο βιβλιοπωλείο "Μήλιος" στο Άργος Ορεστικό.


Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου
Κείμενα : TheatrAction

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Η αυτοάμυνα της αλήθειας




Παρομοιώσεις. Πάντα μου άρεσαν.. και εξακολουθούν να μου αρέσουν.. αυτή η διαδικασία να ενώνεις κομμάτια καταστάσεων, σκέψεων, πραγμάτων με κάτι αντίστοιχο που ‘’κολλάει’’.. σαν ένα πάζλ αποκλειστικά και μόνο για το μυαλό και τη φαντασία. Κάπως έτσι επιλέγω και να σας γράφω πλάκα πλάκα.. με προσλαμβάνουσες διαφορετικές κάθε φορά, αλλά που πάντα θα σας δίνουν την δυνατότητα να σκεφτείτε ''έξω από το κουτί''.


Θα παρομοίαζες ποτέ την αλήθεια με κάποιο ζώο; Και αν ναι, ποιο θα ήταν αυτό; Κι όμως.. η αλήθεια παρομοιάζεται εύστοχα με ένα λιοντάρι, που δεν χρειάζεται να το υπερασπιστείς όταν βρεθείς  και εσύ μπλεγμένος σε μια μάχη του, γιατί πολύ απλά, θα υπερασπιστεί τον εαυτό του μόνο του. Άνετα. Με την δύναμη που του έχει δώσει η ιδία του η φύση. Κάπως έτσι και η αλήθεια.. 


Το ‘χεις;


Στα πόσα ''κατάλαβα λάθος'' καίγεσαι; Θα σου πω εγώ.. σε κανένα. Η φράση είναι λάθος. Στα ποσά ''ήθελα να σε κάνω να καταλάβεις λάθος'' καίγεσαι. Και εκεί, δεν έχεις παρά να χειροκροτήσεις την παράσταση και να αποχωρήσεις, χωρίς να σταματήσεις να κοιτάς τους πρωταγωνιστές της. Και αυτή θα είναι η καλύτερη ''ανταμοιβή'' τους. Γιατί στα μάτια σου, θα βλέπουν την αλήθεια που πολύ όμορφα κατάφεραν να μεταμφιέσουν σε μια καλοπαιγμένη παράσταση. 


Θα μου πεις, γιατί μπήκες να τη δεις; Και άδικο δε θα έχεις. Αλλά σε αυτή τη ζωή, καλώς η κακώς, έχεις μεγαλώσει πιστεύοντας στα ιδεατά, στα όμορφα, στα ιδανικά. Στο ότι κάποιος/κάποιοι, θα σε καθησυχάσουν, ότι αυτό που θα λείπει τις περισσότερες φόρες και είναι κάτι αληθινό να το πιστέψεις άφοβα, θα έρθει κάποια στιγμή. Και θα έρθουν και κάποιοι και θα σου πουν ''μπούρδες φίλε μου'', γιατί όλοι οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή σου, όταν εκπληρωθούν οι επιθυμίες τους. Και έτσι μπλέκεις πάλι.. σε αδιέξοδες απόψεις, γνώμες και αν είσαι και λίγο μπερδεμένος; Άστα να πάνε.. 


Πολλές φόρες βρέθηκα να λέω και εγώ τη γνώμη μου σε καταστάσεις.. να δίνω τις συμβουλές μου (τι αστεία λέξη; λες και μπορείς να μπεις στα παπούτσια του άλλου!), αλλά πάντα το έκανα με γνώμονα του τί μπορεί να ''σηκώσει'' αυτός που θα τις ακούσει. Και για αυτό και πολλές φόρες δεν ήταν και αρεστές.. γιατί δεν ''χάιδευαν αυτιά''. Δεν ήταν αυτό που περίμεναν να ακούσουν. Και δεν πρέπει να είναι έτσι. Άμα το καλοσκεφτείτε, ασυναίσθητα όλοι μας επιλέγουμε να μιλάμε σε φίλους, που ενδόμυχα ξέρουμε ότι η άποψή τους θα ταιριάζει με τη δική μας. Το έχετε κάνει έτσι;


ΛΑΘΟΣ.


Να μπορείς να μπεις στη διαδικασία να ακούσεις για να καταλάβεις κομμάτια του εαυτού σου που ίσως δεν μπορείς να δεις, αλλά κάποιος άλλος, ίσως να μπόρεσε. Μην κλείνεις τα αυτιά σου, γιατί απλά δεν ηχούν καλά οι λέξεις στο όμορφο κεφάλι σου. Να τη ζητάς την αλήθεια, να την διεκδικείς, να την απαιτείς, να τη δίνεις και εσύ. Είναι η καλύτερη αυτοάμυνα σε κάθε μάχη που θα δίνεις καθημερινά με ανθρώπους και καταστάσεις. 


Φαντάσου τον εαυτό σου σαν έναν ανθρωπάκο γεμάτο γαντζάκια. Κάθε φορά κρέμας το κλειδί σε έναν γάντζο, για να μπορείς κάποια στιγμή να ξεκλειδώσεις το ψέμα που μπορεί να έχεις πει. Και έρχεται μια μέρα που περπατάς και ''κουδουνίζεις'' από τα πολλά κλειδιά και μπορεί και να ''χάσεις και τη μπάλα'' με το ποιο κλειδί ξεκλειδώνει ποιο ψέμα. Και στο τέλος θα ''κλειδωθείς'' και εσύ στο ίδιο σου το εγώ. 


Το ρισκάρεις; 


Εγώ πάντως θα προτιμήσω να περπατάω όμορφα και κυρίως αθόρυβα, με ένα εξίσου όμορφο και αθόρυβο χαμόγελο. Αυτό που σου χαρίζει η αλήθεια. Και μόνο αυτή. Ό,τι και να γίνει..



Την αγάπη μου...


Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφία : Ντίνα Παπαγεωργίου


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Καστοριά-Κοζάνη : 72 χιλιόμετρα μακριά κι όμως τόσο ‘κοντά’

(το κείμενο που θα διαβάσετε είναι το πρώτο κείμενο που έγραψα για λογαριασμό του ηλεκτρονικού περιοδικού της γειτονικής Κοζάνης, giapraki.gr , εγκαινιάζοντας τη νέα μου προσωπική στήλη εκεί, μετά από την ιδιαίτερα τιμητική πρότασή τους να συνεργαστούμε!)


..κάπου τόσα φίλοι μου..και μπορεί να είναι πολλά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, αλλά στο κείμενο της πρώτης γνωριμίας μας, θα προσπαθήσω να εκμηδενίσω την απόσταση με λίγη φαντασία..! Τί εννοώ, ε; Όχι, δεν αποφάσισα να κάνω κάποιον μετρητή χιλιομέτρων, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ερωτευμένη με τη φωτογραφία και την κειμενογραφία, φυλακίζω στιγμές και τις ντύνω με λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο, επικοινωνώ εδώ και καιρό με όλους εσάς εκεί έξω, που με διαβάζετε και μέσα από το προσωπικό μου  blog. Από σήμερα λοιπόν, θα έχετε τη δυνατότητα, μέσα από τη νέα στήλη μου στο giapraki.com “ταξιδεύοντας….”, να διαβάζετε θεματολογία από Καστοριά (εδώ είναι που εκμηδενίζουμε αποστάσεις είπαμε!) αλλά και κείμενα αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας γενικότερα. Και κάπου εδώ οφείλω να ευχαριστήσω την ομάδα του giapraki.com, για αυτή την πρόταση..!


Διάλεξα έτσι, με το ‘newbie’ αυτό άρθρο, να ‘βουτήξουμε’ κατευθείαν στα βαθειά, στον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα και αφήνω τα συναισθήματά μου, αλλά και την φαντασία μου, να γίνουν λέξεις στο πληκτρολόγιο. Βάλτε ζώνη και πάμε παρέα να μετρήσουμε αντίστροφα τα 72 χιλιόμετρα, με σημείο εκκίνησης την Καστοριά.


Τοποθεσία: Πλατεία Ντολτσό (για κάποιους και πλατεία Αδερφών Εμμανουήλ)


Το πρώτο μέρος που έρχεται στο νου μου (οκ, μετά την γυρολιμνιά!), κάθε φορά που κάποιος θα με ρωτήσει που να πάει στην πόλη. Μα πού αλλού; Δεν νοείται επισκέπτης να μην ‘χαθεί’ στα στενά της παλιάς πόλης της Καστοριάς, εκεί που η παράδοση μπλέκεται τόσο αρμονικά με την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Επιβλητικά κτίσματα, που ξεχειλίζουν αριστοκρατία, παράδοση, μεράκι, θύμισες, μια εντελώς διαφορετική εποχή που στα τόσα χρόνια που την περπατάω, το συναίσθημα αυτό δεν κατάφερα να το αποτυπώσω με λέξεις.
Θα νιώσεις λοιπόν με έναν μαγικό τρόπο, πως έχεις μέσα στην όμορφη και πολύβουη πόλη, ένα μέρος που σε ησυχάζει, που έχει τις λύσεις για όλα, αλλά και φορές που δεν έχει απάντηση παρά μόνο μια εικόνα και αόρατες λέξεις να ακούγονται και εσύ να ψάχνεις να βρεις από πού πηγάζουν. Σαν κάποιος να σου διαβάζει ένα παραμύθι από εκείνα τα παλιά, που τα διαβάζεις από κιτρινισμένες σελίδες και σε γυρνάνε σε χρόνια που δεν έζησες εσύ, αλλά με τόση αγάπη ακούς από τους μεγαλύτερους, καθώς τους συναντάς να περπατούν στην παλιά πόλη.


Εκεί λοιπόν καθώς φτάνεις στην πλατεία από την παραλία, στο αριστερό σου χέρι, στη Βυζαντίου, συναντάς τον Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Ανδρέα Καρίβη! Οι δείκτες του καμπαναριού σταματημένοι, να δείχνουν μία και δέκα. Η στιγμή που κοιτάς το ρολόι σου να δεις την πραγματική ώρα, αλλά ακόμα και αν οι χρόνοι είναι μπλεγμένοι, δεν σε πολυνοιάζει, γιατί στην πραγματικότητα ταξιδεύεις σε μια γλυκιά νοσταλγία εποχής που πέρασε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να κρύβει στιγμές..

Τοποθεσία: Κοζάνη, Κεντρική Πλατεία


Επιβλητικό, σημείο αναφοράς και συνάντησης  το καμπαναριό με το ρολόι στην κεντρική πλατεία της πόλης, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορώ να γνωρίζω πολλά, αν και είμαι φανατική επισκέπτρια, τουλάχιστον όχι τόσα όσα εσείς, παρ’ όλα αυτά, διαβάζοντας στοιχεία από την Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης, εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως απαγορευόταν από τους δυνάστες - επικαλούμενοι πρόκληση - η ύπαρξη σήμαντρων και καμπάνων μέχρι και το 1728, χρονολογία όπου και δόθηκε στους κατοίκους το δικαίωμα και προέβησαν στο χτίσιμο ενός μεγάλου καμπαναριού, 26 μέτρων!


Οι ήχοι από την κίνηση στην Π.Μελά μπλέκουν και πάλι εποχές. Περπατάς στον πεζόδρομο, ίσως μπεις στην εκκλησία κατεβαίνοντας στο αριστερό σου χέρι. Ή μπορεί να συνεχίζεις να βολτάρεις στην πλατεία, να χαθείς και σε εκείνα τα στενά, μόνο που σε αυτά τα στενά, επικρατεί το νέο. Που έχει και αυτό τη χάρη του. Το ρολόι δείχνει δύο ακριβώς.. (όχι, εδώ δεν ήταν σταματημένο) και κοίτα να δεις.. τόσο διαφορετικές χρονικά φωτογραφίες και τόσο κοντά η ώρα, έστω και σταματημένη στην πρώτη εικόνα, δείχνει 50 λεπτά της ώρας διαφορά..όσο περίπου και η απόσταση των 72 χιλιομέτρων σε λεπτά!! Τόσο όμοια και τόσο διαφορετικά..


Και τώρα που σας τα γράφω επιβεβαιώνεται ότι η σχέση μου με την γειτονική Κοζάνη διακατέχεται από ένα είδος «κάρμα»..!(ή μπορεί και καταδυνάστευσης, αλλεπάλληλων συμπτώσεων, κτλ). Λέξεις κλειδιά: καμπαναριό, εκκλησία, ρολόι, στενά, παλιό, νέο, λεπτά, χιλιόμετρα.. κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη φαντασία με την οποία επιμελήθηκα το θέμα, με δύο φωτογραφίες τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες, η κάθε μια στην πόλη της και οι δυο μαζί στην φαντασία μας!


Είμαστε 72 χιλιόμετρα ‘γείτονες’ και 124 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που σας γράφω, την όμορφη Θεσσαλονίκη ..κι όμως οι αποστάσεις εκμηδενίζονται όταν υπάρχει επιθυμία. Οι λέξεις θα κτίσουν γέφυρα, που θα μας ταξιδεύει παρέα σε όμορφες εικόνες και θα μας δημιουργεί θετικές σκέψεις. Μπορεί να μην συμφωνούμε πάντα, αλλά ακόμα και η διαφωνία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Και μπορεί να μην τα λέμε τακτικά, αλλά να είστε σίγουροι, ότι όταν θα τα λέμε, πάντα θα έχουμε να πούμε κάτι που θα αξίζει!

Την αγάπη μου..



Κείμενο-Επιμέλεια: Ντίνα Παπαγεωργίου

Facebook page : Γυρολιμνιά Καστοριάς