Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

..μια σακούλα αναμνήσεις.

..και πάλι πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που τα είπαμε..και ο καιρός περνάει,και οι καταστάσεις διαφοροποιούνται και όλα μπορούν να αλλάξουν,εκτός από τη μαγεία αυτής της πόλης!Και τώρα που το καλοσκέφτομαι,ούτε και οι αναμνήσεις αλλάζουν..αλλά θα σταματήσω να πληκτρολογώ αόριστα και θα μπω στο κυρίως θέμα:

Η νοσταλγία για αναζήτηση παλαιότερων φωτογραφιών της μεγάλης μου αγάπης,της Καστοριάς,ήταν ο λόγος που έπεσε στα χέρια μου μια σακούλα γεμάτη από δαύτες (ναι,ναι..στις αναμνήσεις αναφέρομαι)..!Ακόμα και η σακούλα που περιέχε όλα αυτά τα στιγμιότυπα μιας άλλης επoχής,είχε κάτι από τα παλιά..!Επιγραφή από μαγαζί που πλέον δεν υπάρχει,σε μια κατάσταση 'αποσύνθεσης',αλλά ακόμα και αυτό είχε τη χάρη του.Με έντονο το αίσθημα της περιέργειας,στο μισοσκοτεινό δωμάτιο,έριξα κάτω όλο το περιεχόμενο..και σαν καλή εξερευνήτρια,ξεκίνησα την αναγνώριση προσώπων και τοπίων.

Πόσο μα πόσο όμορφο quiz να προσπαθείς να βρείς τη σωστή απάντηση;


Να κοιτάζω τα τοπία πίσω από τα πρόσωπα και να θαυμάζω την απλότητά της..μια απλότητα που,όχι δεν χάθηκε τελείως,που υπάρχει ακόμα σε μερικά σημεία της,παρά τον εκμοντερνισμό της.Για αυτό και ξεχωρίζει,για αυτό και αγαπιέται από όποιον την επισκέπτεται.Μια απλότητα που την βρίσκεις όχι μόνο στα σημεία της,αλλά και σε ανθρώπους.Ξέρετε,αυτούς που συναντώ καμιά φορά στα δρομάκια που περπατάω για να φωτογραφίζω..στη γυρολιμνιά που με χαιρετάνε και ας μην με ξέρουν..φυσιογνωμίες γλυκές που στο πρόσωπό τους οι ρυτίδες τους είναι σαν ρωγμές του χρόνου.Σαν άλλες διαδρομές,που περπατάν οι δικές τους αναμνήσεις.


Μέσα σε αυτή τη σακούλα βρήκα πολλούς θησαυρούς,που θα σας τους χαρίζω σιγά σιγά,μα μία φωτογραφία με 'κλείδωσε'.Εμοιαζέ τόσο πολύ με μια φώτογραφία,που την ίδια εκείνη ημέρα είχα απαθανατίσει!Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην ξεκινήσω το ταξίδι στον χρόνο με εκείνη...

Μπείτε στη βάρκα που γράφει "Γυρολιμνιά Καστοριάς" και πάμε να κάνουμε μια βαρκάδα στο παρελθόν..στην Καστοριά του 'τότε'.

Ή μήπως τελικά δεν είναι και τόσο 'παρελθόν';Μήπως είναι σαν..'τώρα'..;

Την αγάπη μου...

Βαρκάδα στο 'τότε'...


Βαρκάδα στο 'τώρα'...

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

..στην αυθόρμητη ομιλία,δεν υπάρχει backspace.




Ξεκινάω το άρθρο λέγοντάς σας, πως τίτλο ακόμα δεν έχω βρει..

Πριν μέρες,‘scrollάροντας’ στο κινητό μου, έπεσα πάνω σε μια εικόνα. Ναι καλά καταλάβατε. Αυτή που εμπεριέχεται στο άρθρο και που μακάρι να γνώριζα ποιος το σκίτσαρε να τον αναφέρω, αλλά δυστυχώς ακόμα και αν έψαξα, την έβρισκα απλά κοπιαρισμένη σε διαφορά sites. Αnyway, ας με συγχωρέσει ο δημιουργός, τη δανείζομαι με ‘αδεία από τη σημαία’ που λένε..

Περά από τίτλο, εξακολουθώ να μην ξέρω πως θα συνεχιστεί το άρθρο αλλά το μόνο που ξέρω είναι ότι η εικόνα είναι σίγουρα το main theme και στο background ο σχολιασμός και φυσικά η νέα τάξη πραγμάτων πίσω από την λέξη «πληκτρολόγιο» μιας και έχει αντικαταστήσει την καθημερινότητά μας, είτε αυτό είναι κινητό, είτε υπολογιστής, και η τραγική ειρωνεία είναι ότι και εσείς μέσω κάποιων τέτοιων συσκευών με διαβάζετε, αλλά να που δεν γίνεται αλλιώς. Και αν  νομίζετε ότι θα σας κάνω κήρυγμα για τα social media ή κάτι τέτοιο, λάθος το νομίζετε.


Η ανάγκη για έκφραση σε κάθε άνθρωπο ποικίλει, άλλοι εκφράζονται μέσα από τραγούδια, άλλοι γράφοντας, άλλοι ζωγραφίζοντας, άλλοι ακόμα και με τη σιωπή τους (!). Το σημαντικό και εκείνο που τις περισσότερες φόρες δεν σκεφτόμαστε (τουλάχιστον όχι όλοι!), είναι τί κρύβεται στη ‘στροφή’. Στα ποσά “Im ok” γραφούμε, αν γυρίσουμε λίγο το κεφάλι μας να δούμε, τελικά είναι “Im NOT ok”. Kαι εδώ είναι η σύνδεση με ένα απρόσωπο πληκτρολόγιο: ότι δεν μπορείς να δεις πίσω από την οθόνη, όσο και να πλησιάζεις το κεφάλι σου, όσο και να κοιτάς πίσω από αυτή κτλ κτλ. Αστό φίλε, απλά δεν μπορείς.- 


Σε μια εποχή που δείκτης ενδιαφέροντος είναι και το: «είδα το timeline σου, καλά είσαι λογικά!», μην περιμένεις να καταλάβεις και πολλά. Θα καταλάβεις μόνο, αν επιδιώξεις να δεις τον άλλον στα μάτια.. και μπορεί πάλι να μην μπορέσεις να καταλάβεις, αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις, πως οτιδήποτε ακούσεις, το ακούς live. Γιατί στην αυθόρμητη ομιλία, δεν υπάρχει backspace. (Ουπς… μόλις βρήκα και τον τίτλο!). 


Όχι λοιπόν, δεν υπάρχει backspace. Αυτό το μαγικό κουμπάκι σε πληκτρολόγια και κινητά, που γραφείς, γραφείς και μόλις το καλοσκεφτείς ότι θα εκθέσεις την ψυχή σου, το πατάς με δύναμη και μίσος να σβήσει τα πάντα και να γράψεις κάτι γενικό, ένα ξερό 'οκ', ένα ανούσιο 'καλά', ένα αηδιαστικό και ψεύτικο 'τα λέμε'. Στις ανθρώπινες σχέσεις που έχουν γίνει τόσο πολύπλοκες, η κουβέντα είναι σωτηρία, βάλσαμο. Αρκεί να γίνεται σωστά και με τα σωστά άτομα (οκ, πρέπει να είσαι τυχερός να τα βρεις!). Αυτή λοιπόν την κουβέντα, να απαιτείς να την κάνεις κατ’ ιδίαν. Nα μην κοντρολάρεις τις λεξεις, τη σκέψη σου. Να ξεστομίσεις πράγματα, που κανένα backspace δεν θα μπορεί να τα πάρει πίσω.

Πήγαινε στην άλλη μεριά του τοίχου, του δικού σου τοίχου και, σβήσε το “not ok”. Είσαι μια χαρά. Έτσι να λες. Πες πες, θα το πιστέψεις. Είναι μια αρχή να νιώσεις λίγο τρελός και καλυτέρα τρελός από χαρά, παρά τρελός από θλίψη. Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι το σύμπαν σου επιστρέφει ό,τι ενδόμυχα ζητάς και καταλαβαίνει πότε ζητάς τί και πότε απλά λες “αχ, ας είμαι ευτυχισμένος….” και μέσα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου λες σαν δεύτερο εγώ “…ναι καλά, σιγά μην είμαι τελικά.. πότε με άκουσε έμενα το σύμπαν;”. Kαι εκεί το χάνεις. Λένε. Δεν ξέρω. Αλλά έχεις τίποτα να χάσεις, αν για μια φορά στη ζωή σου δοκιμάσεις κάτι άλλο; Να πεις είναι χρέος μου να χαμογελάσω, είναι προϋπηρεσία στην καλοσύνη να προσπαθήσω να καταλάβω τον δίπλα μου, να δώσω για να πάρω.

Όχι δεν είμαι αισιόδοξη. Κάθε άλλο. Είμαι ρεαλίστρια μέχρι κόκαλο και πολλές φόρες εγωιστικά αρνιόμουν να αποδεχτώ τέτοιες ‘αερολογίες’. Αλλά καμία φορά, μια εικόνα, μια λέξη, μια άλλη οπτική, ένα άγγιγμα από κάποιον που ξέρεις ότι ακούει για να σου πάρει λίγο από το φορτίο έστω και νοερά, αρκούν για να βάλουν λίγη ώθηση σε μια δύσκολη κατάσταση που περνάς.


Για αυτό κλείσε το άρθρο, ναι ναι φτάνει διάβασες, και εγώ θα είμαι ευχαριστημένη ότι όσα έγραφα τόση ώρα έπιασαν τόπο, αν πάρεις τηλέφωνο όποιον εσύ θες, να πατέ μια βόλτα να τα πείτε. Ακόμα και αν δεν πείτε τίποτα, θα έχετε γράψει δεκάδες άρθρα στο τετράδιο της μέρας σας, μόνο με το χαμόγελο που θα ανταλλάξετε όταν κοιταχτείτε..!!


Trust me...

T
ην αγάπη μου…




Κείμενο-Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η Ειρήνη του Αριστοφάνη πάει...Άργος Ορεστικό!

..και συγκεκριμένα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άργους Ορεστικού,το Σάββατο 11 Μαρτίου και ώρα 18:15!!

Σε επικοινωνία με την εταιρεία Θεάτρου TheatrAction, αναφέρουν χαρακτηριστικά:

"Η 'Ειρήνη" του Αριστοφανη είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά όλων των ηλικιών.Υπάρχει ζωντανή μουσική που παρουσιάζει στοιχεία και ρυθμούς της αρχαιοελληνικής παράδοσης,χρησιμοποιώντας όργανα όπως νταούλι,μικρά κρουστά,λύρα,βιολί,φλάουτο,μπουζούκι,συνδυάζοντάς τα όμως με σύγχρονους ήχους σε πρωτότυπες μελωδίες.

Η διασκευή του έργου δραματουργικά και σκηνοθετικά είναι δομημένη έτσι ώστε το κάθε παιδί να μπορεί όχι μόνο να το παρακολουθεί ευχάριστα αλλά και να προσλαμβάνει ανάλογα με την ηλικία του διαφορετικά την ουσία αυτού.Παράλληλα,η απόδοσή του με ανεπτυγμένους κώδικες σωματικού θεάτρου,οι χορογραφίες και η συχνή χρήση μάσκας,κούκλας και μαριονέτας,δημιουργούν μια παράσταση «γραμμένη» στην παγκόσμια γλώσσα των παιδιών. Η TheatrAction ταξιδεύει στην Ελλάδα με την «Ειρήνη» του πιο παλιού παραμυθά,του Αριστοφάνη,γνωρίζοντας στα παιδιά με απλό τρόπο τον μαγικό κόσμο της Αρχαίας Ελλάδας.

Πρόκειται για μία παράσταση μαγική,με πανανθρώπινο μήνυμα,που κάτι έχει να πει σε όλους!
Μία παράσταση που κανένας δεν πρέπει να χάσει γιατί «η Ειρήνη και ο Πόλεμος είναι υπόθεση του καθένα από μας»!"

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Οι θεοί σιχάθηκαν τους ανθρώπους, λόγω των πολέμων και τους εγκατέλειψαν στη μοίρα τους να αφανιστούν. Ο Τρυγαίος ο Αθηναίος, ένας ειρηνόφιλος αμπελουργός, προσπαθεί να πετάξει στον ουρανό, πάνω σε ένα σκαθάρι, (που το ταΐζει κοπριές και ακαθαρσίες για να μεγαλώσει), ώστε να βρει τον Δία και να τον παρακαλέσει να σταματήσει τον πόλεμο.

Στον Όλυμπο, βρίσκει μόνο τον Ερμή, ο οποίος του αποκαλύπτει πως ο Πόλεμος φυλάκισε την Ειρήνη σε μια σκοτεινή σπηλιά και την είσοδο της την έφραξε με ένα τεράστιο αμετακίνητο βράχο. Ο Τρυγαίος, μετά από πολλές περιπέτειες και με τη βοήθεια των θεατών (!) καταφέρνει τελικά να ελευθερώσει την Ειρήνη και να τη φέρει πίσω στους ανθρώπους.

Ώσπου όμως να την εδραιώσει οριστικά στην ανθρωπότητα, απ’ το σπίτι του παρελαύνουν διάφοροι τύποι... Πολεμοκάπηλοι (οπλουργοί, ψευτομάντεις, συκοφάντες και δημαγωγοί), που προσπαθούν να ξαναφυλακίσουν την Ειρήνη, αλλά και αγρότες, τεχνίτες, δρεπανουργοί, άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να τη διαφυλάξουν και να την προστατέψουν για να ζήσουν τίμια και με ηρεμία!

Μια κωμωδία – γιορτή για την ειρήνη και τις χαρές, ένα λαικό πανηγύρι για τη ζωή και τις απλές ομορφιές της!

Info: Mέσω της προσωπική σελίδας της Γυρολιμνιάς Καστοριάς,σας δίνεται η δυνατότητα να διεκδικήσετε 5 μονές προσκλήσεις που χαρίζει η ομάδα,στο blog μου!!
Τα βήματα απλά:


1)Κοινοποιείτε το άρθρο από τη σελίδα μου στο facebook (για να μπορεί να είναι ορατή η κοινοποίηση και να καταγραφούν τα στοιχεία σας_και ΜΟΝΟ απο εκεί)
2)Κάνετε like στη σελίδα της TheatrAction


Οι συμμετοχές θα καταγράφονται μέχρι την Παρασκευή στις 20:00 και η κλήρωση θα γίνει από την ομάδα TheatrAction.

Προσωπικά τους ευχαριστώ για τις προσκλήσεις και εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχιά και καλή διασκέδαση στο τυχερό κοινό που θα τους απολαύσει!!Για όσους ενδιαφέρονται για προπώληση εισητηρίων,αυτή γίνεται στο δισκοπωλείο "Μελωδία" στην Καστοριά και στο βιβλιοπωλείο "Μήλιος" στο Άργος Ορεστικό.


Επιμέλεια : Ντίνα Παπαγεωργίου
Κείμενα : TheatrAction

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Η αυτοάμυνα της αλήθειας




Παρομοιώσεις. Πάντα μου άρεσαν.. και εξακολουθούν να μου αρέσουν.. αυτή η διαδικασία να ενώνεις κομμάτια καταστάσεων, σκέψεων, πραγμάτων με κάτι αντίστοιχο που ‘’κολλάει’’.. σαν ένα πάζλ αποκλειστικά και μόνο για το μυαλό και τη φαντασία. Κάπως έτσι επιλέγω και να σας γράφω πλάκα πλάκα.. με προσλαμβάνουσες διαφορετικές κάθε φορά, αλλά που πάντα θα σας δίνουν την δυνατότητα να σκεφτείτε ''έξω από το κουτί''.


Θα παρομοίαζες ποτέ την αλήθεια με κάποιο ζώο; Και αν ναι, ποιο θα ήταν αυτό; Κι όμως.. η αλήθεια παρομοιάζεται εύστοχα με ένα λιοντάρι, που δεν χρειάζεται να το υπερασπιστείς όταν βρεθείς  και εσύ μπλεγμένος σε μια μάχη του, γιατί πολύ απλά, θα υπερασπιστεί τον εαυτό του μόνο του. Άνετα. Με την δύναμη που του έχει δώσει η ιδία του η φύση. Κάπως έτσι και η αλήθεια.. 


Το ‘χεις;


Στα πόσα ''κατάλαβα λάθος'' καίγεσαι; Θα σου πω εγώ.. σε κανένα. Η φράση είναι λάθος. Στα ποσά ''ήθελα να σε κάνω να καταλάβεις λάθος'' καίγεσαι. Και εκεί, δεν έχεις παρά να χειροκροτήσεις την παράσταση και να αποχωρήσεις, χωρίς να σταματήσεις να κοιτάς τους πρωταγωνιστές της. Και αυτή θα είναι η καλύτερη ''ανταμοιβή'' τους. Γιατί στα μάτια σου, θα βλέπουν την αλήθεια που πολύ όμορφα κατάφεραν να μεταμφιέσουν σε μια καλοπαιγμένη παράσταση. 


Θα μου πεις, γιατί μπήκες να τη δεις; Και άδικο δε θα έχεις. Αλλά σε αυτή τη ζωή, καλώς η κακώς, έχεις μεγαλώσει πιστεύοντας στα ιδεατά, στα όμορφα, στα ιδανικά. Στο ότι κάποιος/κάποιοι, θα σε καθησυχάσουν, ότι αυτό που θα λείπει τις περισσότερες φόρες και είναι κάτι αληθινό να το πιστέψεις άφοβα, θα έρθει κάποια στιγμή. Και θα έρθουν και κάποιοι και θα σου πουν ''μπούρδες φίλε μου'', γιατί όλοι οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή σου, όταν εκπληρωθούν οι επιθυμίες τους. Και έτσι μπλέκεις πάλι.. σε αδιέξοδες απόψεις, γνώμες και αν είσαι και λίγο μπερδεμένος; Άστα να πάνε.. 


Πολλές φόρες βρέθηκα να λέω και εγώ τη γνώμη μου σε καταστάσεις.. να δίνω τις συμβουλές μου (τι αστεία λέξη; λες και μπορείς να μπεις στα παπούτσια του άλλου!), αλλά πάντα το έκανα με γνώμονα του τί μπορεί να ''σηκώσει'' αυτός που θα τις ακούσει. Και για αυτό και πολλές φόρες δεν ήταν και αρεστές.. γιατί δεν ''χάιδευαν αυτιά''. Δεν ήταν αυτό που περίμεναν να ακούσουν. Και δεν πρέπει να είναι έτσι. Άμα το καλοσκεφτείτε, ασυναίσθητα όλοι μας επιλέγουμε να μιλάμε σε φίλους, που ενδόμυχα ξέρουμε ότι η άποψή τους θα ταιριάζει με τη δική μας. Το έχετε κάνει έτσι;


ΛΑΘΟΣ.


Να μπορείς να μπεις στη διαδικασία να ακούσεις για να καταλάβεις κομμάτια του εαυτού σου που ίσως δεν μπορείς να δεις, αλλά κάποιος άλλος, ίσως να μπόρεσε. Μην κλείνεις τα αυτιά σου, γιατί απλά δεν ηχούν καλά οι λέξεις στο όμορφο κεφάλι σου. Να τη ζητάς την αλήθεια, να την διεκδικείς, να την απαιτείς, να τη δίνεις και εσύ. Είναι η καλύτερη αυτοάμυνα σε κάθε μάχη που θα δίνεις καθημερινά με ανθρώπους και καταστάσεις. 


Φαντάσου τον εαυτό σου σαν έναν ανθρωπάκο γεμάτο γαντζάκια. Κάθε φορά κρέμας το κλειδί σε έναν γάντζο, για να μπορείς κάποια στιγμή να ξεκλειδώσεις το ψέμα που μπορεί να έχεις πει. Και έρχεται μια μέρα που περπατάς και ''κουδουνίζεις'' από τα πολλά κλειδιά και μπορεί και να ''χάσεις και τη μπάλα'' με το ποιο κλειδί ξεκλειδώνει ποιο ψέμα. Και στο τέλος θα ''κλειδωθείς'' και εσύ στο ίδιο σου το εγώ. 


Το ρισκάρεις; 


Εγώ πάντως θα προτιμήσω να περπατάω όμορφα και κυρίως αθόρυβα, με ένα εξίσου όμορφο και αθόρυβο χαμόγελο. Αυτό που σου χαρίζει η αλήθεια. Και μόνο αυτή. Ό,τι και να γίνει..



Την αγάπη μου...


Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφία : Ντίνα Παπαγεωργίου