Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

...η πόλη "ηφαίστειο" που εκκρίνει χρώματα την εποχή του φθινοπώρου..! (φωτογραφίες)



  • “Φθινόπωρο: μια δεύτερη άνοιξη όπου κάθε φύλλο είναι και ένα λουλούδι.” | Albert Camus


  • “Φθινόπωρο : το τελευταίο και πιο αγαπητό χαμόγελο του χρόνου.” | Willian Cullen Brayan


…στα δικά μας τώρα, εγώ λέω πως το φθινόπωρο είναι η εποχή που ‘αχρηστεύει’ τα φίλτρα σε κάθε κλικ. Αρκεί μια γυρολιμνιά για να το καταλάβεις.. αρκεί ένα ανέβασμα στον Προφήτη Ηλία, στην Αγιά Κυριακή, για να δεις μια γιγάντια παλέτα να απλώνεται μπροστά σου και να απορείς πως κατάφεραν να συνδυαστούν όλα αυτά τα χρώματα.



Όσοι με ρωτάνε πότε είναι καλυτέρα να επισκεφθούν την Αρχόντισσα, πάντα δυσκολεύομαι να απαντήσω και αραδιάζω σωρό τα επιχειρήματα για κάθε μια από τις 4 εποχές. Μα, αν πρέπει να διαλέξω οπωσδήποτε μία, αυτή θα είναι σιγουρά το φθινόπωρο.


Είναι αυτό το μαγικό συναίσθημα, που το καλοκαίρι σε τραβάει από την μια μεριά και τα πρώτα δείγματα του χειμώνα από την άλλη.
Είναι αυτή η έκρηξη χρωμάτων, που θαρρείς και ο ζωγράφος τρελάθηκε και πέταξε τα χρώματα του εδώ και εκεί. Είναι αυτό το ‘κάτι’ που πλήθος κόσμου, που συναντώ πάντα όταν την περπατάω, αποθανατίζει. Είναι αυτή η παιδικότητα που βγάζει ακόμα και ο ηλικιακά μεγαλύτερος, που περπατά και κρατά στο χέρι του αυτά τα χρυσοκίτρινα φύλλα, σαν φυλαχτό εποχής. Είναι αυτή η αίσθηση και το θρόισμα, καθώς περπατάς στη στοίβα τους και σκέφτεσαι ότι είναι το χιόνι του φθινοπώρου με άλλο χρώμα. Είναι…


Τί να πει κάνεις. Έρωτας.



Και πιστέψτε με, δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη θεά. Ακόμα και τα ‘μοντέλα’ μου. Μαγεμένα και αυτά. Εκπαιδευμένα πλήρως να ποζάρουν. Δεν έχω παράπονο..!


Ατέλειωτες βόλτες και αυτά μέσα και έξω από τη λίμνη και κάθε ένα από αυτά και ένα κομμάτι από το παζλ της.



Πότε ολοκληρώνεται; Δεν ξέρω.


Ίσως είναι από εκείνα τα παράξενα, που τα κομμάτια τους πολλαπλασιάζονται διαρκώς και το κάδρο δεν ολοκληρώνεται σχεδόν ποτέ. Μεγαλώνει, μεγαλώνει και εξαπλώνεται στις εποχές, στα τοπία, στα στενά σοκάκια, σε κάθε σημείο που έχει εξερευνηθεί ή μένει ανεξερεύνητο.


Αυτή είναι η Καστοριά. Ένα μαγικό κουτί με χιλιάδες μικρά κομμάτια, που κάθε ένας από εμάς προσπαθεί να ‘εξερευνήσει’ και να ενώσει με την ελπίδα να πει πως την έμαθα την κρυφή εικόνα!και να γελάσει, γιατί κάποιος άλλος θα του πει ‘αυτό εδώ όμως, σου ξέφυγε!’ και να αρχίσει πάλι το κυνήγι.


Ε λοιπόν, έχουμε την ευλογιά να ζούμε σε μια τέτοια πόλη. Χαίρομαι να την βλέπω να αγαπιέται από πολύ κόσμο, να τη θαυμάζουν, να τη φωτογραφίζουν, να την περπατάνε, να την ερωτεύονται.

Έτσι την έχω ερωτευτεί και εγώ. Και με αποζημιώνει πάντα. Όπως στην πρώτη φωτογραφία. Με το φύλλο εξ ουρανού! Σχεδιασμένα όλα από το μεγαλείο της φύσης. Κρεμάστηκε, καθώς έπεφτε, από τον ιστό της αράχνης. Και η πτώση του διακόπηκε απότομα. Και ο χρόνος πάγωσε. Γιατί και στον ερωτά αυτό θες : να παγώσεις τον χρόνο στην στιγμή που νιώθεις στο 100%.


Εσύ; Πόσο την αγαπάς; Ελπίζω και εύχομαι, τόσο, όσο την αγαπά και η εποχή του φθινοπώρου! 


Και μην ξεχνάς τί σου έχω ξαναπεί : Αν μάθεις για την Καστοριά, αν την νιώσεις, την ερωτεύτηκες!



Επιμέλεια-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου


Instagram : dina__pap__photography__

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

..ένα "τέλος πάντων" δρόμος.




 ΄΄.. και τέλος πάντων, μου λείπεις ρε!!΄ ..την άκουσα να λέει κάπως αγανακτισμένη στο τηλέφωνο. Με το ΡΕ να υπερτονίζεται, παρόλο που στο ‘λείπεις’, άκουγες τη φωνή να σπάει. Καθόταν στο παγκάκι.. με μια μπύρα. Γουλιά και κουβέντα, κουβέντα και σιωπή και ξαφνικά ο θόρυβος από το τενεκεδάκι στον κάδο και το κινητό να μπαίνει στην τσέπη.. 

Κι όμως, όσες ‘τσέπες’ και αν αλλάξει το κινητό, ακόμα και να βουλιάξει, να σπάσει, να κλείσει, αυτό το ‘λείπεις’ θα συνεχίσει να υπάρχει και αυτό το ΡΕ θα γίνεται όλο και πιο ηχηρό. Και είναι η μόνη περίπτωση που το ΡΕ, όσα caps lock και να φορέσει πάνω του, όσα decibel και να γράψει, θα κουβαλάει την πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού σου.

Είναι από εκείνα τα ΡΕ, που θες να ταρακουνήσουν σκέψεις, να ενεργοποιήσουν βήματα, να σβήσουν λάθη και να γράψουν νέα σελίδα στο βιβλίο σου. Ξέρω, καταλαβαίνω. Και ποιος, άλλωστε, δεν τα έχει πει; Δεν το εννοείς. Εννοείς άλλο από αυτό που ακούγεται με την πρώτη και παρακαλάς να ψάξει κανείς πίσω από αυτό. Και εκεί, τζογάρεις στο αν θα σε καταλάβει. Και αν σε καταλάβει, σε ξέρει. Σε ήξερε πάντα.

Κάρμα; Σύμπαν; Πεπρωμένο; Απωθημένο; 

Δεν ξέρει ούτε η φίλη της ιστορίας μας, ούτε και εγώ να σας πω.

Απλά, μερικές φορές καταλαβαίνεις ότι δεν σε νοιάζει τί θα πάρεις από το αλισβερίσι σου με τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που γουστάρεις να δώσεις, χωρίς να πάρεις τίποτα πίσω. Έτσι, γιατί αγανάκτησες, γιατί έφτασες στα όρια σου ή μπορεί και να τα ξεπέρασες. Αλλά μέσα σε όλον αυτό το χαμό, κρατάς ένα πράγμα: Ότι ένιωσες.

Και για κανένα συναίσθημα που κατέγραψε η ψυχή σου, δεν πρέπει να μετανιώνεις.

Και αν δε σου βγήκε ρε φίλε, άστα όλα να χαθούν με τον θόρυβο που κάνει το τενεκεδάκι στον κάδο. Σαν να είναι ο ιδανικός τρόπος για να τα τρομάξει και να φύγουν.Απλά να θυμάσαι ότι πάντα θα γυρνάνε με κάποιο τρόπο, αν ήταν αληθινά. Μέσα από μέρη, τραγούδια, σκέψεις, λέξεις.. και εσύ πάντα θα σκύβεις το κεφάλι με ένα σιωπηλό χαμόγελο ικανοποίησης ότι τα έζησες. Μέθυσες από αυτά, πριν σε μεθύσει κάποια μπύρα.

Και όσο θόρυβο και να κάνει όταν την πετάξεις, άλλο τόσο θόρυβο θα κάνει και η σιωπή στο μυαλό σου, γιατί ξέρεις ότι όλα όσα νιώθεις, αράζουν πάντα στο ίδιο παγκάκι της ψυχής σου..!

 
Την αγάπη μου…

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου/gyrolimnia.blogspot.gr

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

..χρωστούμενα Αυγούστου:παραγράφονται!



Κάπου ανάμεσα στα 'καλό μήνα' και στα 'μου χρωστάς έναν Αύγουστο..' που πλημμύρισαν κάθε χαιρετισμό στα κοινωνικά δίκτυα, 'φύτρωσε' και το δαιμόνιο της γραφής μου, για κάτι που έναν χρόνο πριν είχα γράψει και εγώ..


..αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο, η πρώτη μέρα του Αυγούστου, παρατηρω ότι λειτουργεί σαν την τελευταία ημέρα του χρόνου.. που περιμένουμε να αλλάξει κάτι, να ανοίξει το λυχνάρι των ευχών και να ξεκινήσει να πραγματοποιεί κάθε κρυφή επιθυμία και μπλα μπλα μπλα.. Και κάπως έτσι, στην ιδέα ότι οι μέρες θα περάσουν υπερβολικά γρήγορα και σύντομα θα έρθει η ‘ξενέρα’ του Φθινοπώρου, κλείνεις τα μάτια και εύχεσαι ό,τι μπορεί να ευχηθεί, ονειροπολείς πολύ παραπάνω από κάθε άλλη φορά και κάνεις τη δική σου αντίστροφη μέτρηση μέχρι να έρθει 31 και να πεις «..του χρόνου πάλι..».


Ο Αυγουστος, ναι, σας καταλαβαίνω, έχει κάτι το ιδαιτερο.. αλλα δεν παύει να είναι ένας ακόμα μήνας με 31 ημέρες δίκες σας.. καταδικές σας. Κανένα φεγγάρι, κανένα όνειρο, κανένα χρωστούμενο, δεν θα πρέπει να σας κάνει να σκεφτείτε, ότι οι μέρες θα περάσουν και εσείς θα μείνετε να κοιτάτε τα κιτάπια σας για το ποιος σας ξεχρέωσε. Και αυτό γιατί στον πρώτο που χρωστάτε, είναι  ο εαυτός σας.


Τί χρωστάτε; Θα σας πω εγώ: Χρωστάτε να σταματήσετε να ζείτε με ημερολόγιο, με ταμπέλες μηνών ή με ‘ειδικές περιστάσεις’, γιατί η κατάλληλη ώρα είναι 'τώρα'. Κάθε 'τώρα'. Πάρτε λοιπόν διπλά σας ό,τι  σας γεμίζει, ό,τι γεμίζει την ψυχή σας και απολαύστε κάθε μια βόλτα, σαν να είναι αυτή μοναδική και όχι ο μήνας. 

Κάνεις δε χρεωστάει σε κανέναν,τίποτα. Τα χρέη παραγράφηκαν, το κοντέρ μηδένισε και η ευτυχία έχει ακόμα 30 μέρες να σας πετύχει, αν τόσο πολύ θέλετε να είναι Αυγουστιάτικη. Αν πάλι όχι, υπάρχουν άλλοι 11 μήνες και πάει λέγοντας. 

Kαλό και όμορφο μήνα.. 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__
Προσθήκη λεζάντας


Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ο καιρός σε ρόλο..ζωγράφου..! (φωτογραφίες-κείμενο)




Φανταστείτε έναν  ζωγράφο, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τα καλύτερα έργα τέχνης. Αποφασίζει μετά από πολύ καιρό μόχθου και τα εκθέτει, εισπράττοντας τον θαυμασμό από τους επισκέπτες της έκθεσής του..!!

Ο ίδιος λοιπόν ζωγράφος της ιστορίας μας, παρά τη δόξα που έχει αποκτήσει, υποκλίνεται στο ταλέντο και την μαγεία των πινέλων ενός ‘συναδέλφου’ του..μόνο που δεν μιλάμε για ανθρωπινή μορφή..αλλά..για τον καιρό..!!


Ναι λοιπόν, τον καιρό που μας έκανε να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω αυτές τις ημέρες, θα ζήλευε κάθε ζωγράφος, αφού με καμβά την Αρχόντισσα, καθημερινά δημιουργούσε και ένα αριστούργημα. Έτσι λοιπόν κατάφερε μέσα σε δυο περίπου καιρικά εναλλασσόμενες εβδομάδες, να φτιάξει μια έκθεση ζωγραφικής που ‘υποδεχόταν’ καθημερινά τους ‘επισκέπτες’ της, με ένα διαφορετικό έργο τέχνης..!! Απρόσμενα, τα πινέλα βουτούσαν από φωτεινά σε σκοτεινά χρώματα συνθέτοντας τα πιο όμορφα τοπία και άλλες φορές βουτούσαν σε όλα τα χρώματα και έφτιαχναν ουράνια τόξα (μετρήστε ποσά είδαμε σε λίγες μέρες!). 




Δυο φορές , οι εναλλαγές αυτές με έτυχαν στη γυρολιμνιά. Με την πρώτη φορά, να βλέπω την βροχή να έρχεται, αλλά λανθασμένα (όπως αποδείχτηκε μετά,αφού τελικά έβρεξε!), να αποφασίσω να συνεχίσω την βόλτα μου. Μέσα σε όλα τα χρώματα και κλικαρίσματα εκείνης της ημέρας, το πιο μαγικό ήταν ότι η καταιγίδα με πέτυχε στην Παναγία Μαυριώτισσα! Εγώ και 2-3 άλλοι περιπατητές, παράτολμοι, που σταθήκαμε στο μοναστήρι, μέχρι η βροχή να σταματήσει. Ανάβεις ένα κεράκι και κάθεσαι στο παγκάκι συντρόφια με τον ήχο της βροχής και το θρόισμα των φύλλων από τον αέρα που σηκώθηκε. Και πιστέψτε με..δεν θέλεις τίποτα άλλο..!! Ακόμα και αν η βροχή είχε αρχίσει να γίνεται απλές ψιχάλες λίγη ώρα μετά, ακόμα και αν η ομπρέλα υπήρχε στην τσάντα μου, κάτι σε έκανε να θες να καθήσεις εκεί για ώρες.



 Η δεύτερη φορά, ήταν στο ανέβασμα προς τον Προφήτη Ηλία! Το μαγικό με τις εναλλαγές αυτές, ήταν ότι δεν ήξερες ποια φωτογραφία να πρωτοδιαλέξεις! Το γκρίζο; Το υπέροχο κόκκινο χρώμα του ουρανού μετά την καταιγίδα; Το ουράνιο τόξο; Μαγεμένη επέστρεφα κάθε φορά, αγνοώντας τη βροχή που με συντρόφευε στη βόλτα, γιατί πολύ απλά η φωτογραφική, είχε καταφέρει να ‘κλέψει’ τα έργα του ζωγράφου. Να έχει ένα αντίγραφο βρε αδερφέ, αντίγραφο μιας σειράς καλλιτεχνημάτων, που είμαι σίγουρη πως όμοιά τους και καλύτερα, θα μας ξαναχαριστούν.



Πάντα σας λέω πως αυτή η πόλη έχει κάτι μαγικό..αρκεί να ξέρεις να βλέπεις περά από αυτό που βλέπουν τα μάτια σου. Είναι αυτό το αλλιώτικο κοίταγμα..κοίταγμα της ψυχής..! Και αν η ζωγραφική  είναι αποτύπωση συναισθημάτων της ψυχής στον καμβά, κάτι μου λέει πως, ακόμα και αν ο ‘ζωγράφος’ μας αυτές τις μέρες ήταν λίγο καταθλιπτικός, σίγουρα κατάφερε να αποτυπώσει την αλήθεια του, με τον πιο όμορφο τρόπο..

Δε νομίζετε;

Την αγάπη μου...
 
 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__