Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Χριστούγεννα στην Παναγία Μαυριώτισσα (φωτογραφίες)

Χριστούγεννα!

Επιλογή; Παναγία Μαυριώτισσα.. και όχι άδικα..!

Έφτασα στη μέση της διαδρομής της Γυρολιμνιάς, μια υπέροχη ημέρα, που δεν θύμιζει καθόλου προηγούμενα Χριστούγεννα. Με έναν υπέροχο ήλιο, με λίγη ομίχλη να παιχνιδίζει με το μάτι εμποδίζοντάς το να δεί λίγο πιο καθαρά και να συνεργάζεται με τον ήλιο που φώτιζε και έλαμπε στα νερά της λίμνης.



Μπήκα στην Εκκλησία, οι πιστοί, άλλοι από νωρίς και άλλοι έφταναν μέχρι και το τέλος της Λειτουργίας! Τους παρατηρούσα. Είχαν όλοι μια ηρεμία στο πρόσωπό τους, επικρατούσε ησυχία, άκουγες τις ψαλμωδίες και ηρεμούσε η ψυχή σου.

Λίγα κλαδιά στολισμένα με κόκκινους φιόγκους στον πολυέλαιο. Οι εικόνες στολισμένες με γκί και το κόκκινο χρώμα, θύμιζε τα Χριστούγεννα τόσο μα τόσο έντονα. Προς το τέλος, έμπαινε όλο και περισσότερος κόσμος. Άλλοι ξένοι, άλλοι περιπατητές, άλλοι βιαστικοί και αργοπορημένοι.. Όλοι όμως με το χαμόγελο. 












Σε κάποια στιγμή, ακούω μια κυρία να λέει: "εγώ θα βγώ να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, γιατί σε λίγο πρέπει να φύγουμε!". Χαμογέλασα. Και άλλη με την ίδια τρέλα, σκέφτηκα. Σε λίγο η Λειτουγία τελείωσε, βγήκαμε από την Παναγία, που ήταν γιορτινή και χαμηλοφωτισμένη, και το τοπίο μας αποζημείωσε για την επιλογή μας. 



Ευχές, χαμόγελα, και εγώ να προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να σας ευχηθώ χρόνια πολλά, με το να σας μεταφέρω τις εικόνες που αντίκριζαν τα μάτια μας! Και το έκανα.. τουλαχιστόν όσο μπορούσα.. με το κινητό μου, που ήταν και το μόνο που έιχα μαζί μου..



Χρόνια πολλά φίλοι μου!
Εύχομαι ολόψυχα υγεία,αγάπη και ανθρωπιά. Ακόμα καλύτερα, ανα-γέννηση αξιών, χαμόγελα, σφιχτές αγκαλιές και χέρια πιασμένα να βολτάρουν αυτές τις μέρες, αφετηρία, για να μείνουν έτσι για πάντα, κάθε μέρα.



Nα έχετε το Πνεύμα των Χριστουγέννων στο πλευρό σας και να θυμάστε πως τα πάντα μπορούν να συμβούν αυτές τις μέρες, αρκεί να το πιστέψουμε..
Στον Άγιο Βασίλη δεν πίστεψα ποτέ, για να πω και καμιά αλήθεια, αλλά ρε παιδιά, ένα παράξενο πράγμα, κάθε φορά τέτοιες μέρες, πιστεύω ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων εκπληρώνει κάθε σκέψη μας.. πόσο μάλλον, ευχή!!!

Μπορεί σε αυτό να είμαι ακόμα παιδί,αλλά να σας πω και κάτι;Τα παιδιά αγαπούν καλύτερα... 

Την αγάπη μου λοιπόν..γιατί η αγάπη αξίζει τελικά πολλά περισσότερα, αν όχι τα πάντα.



Κείμενο-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου


facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς


heart emoticon

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Oι Καστοριανοί της καρδιάς μου..και η Μπουμπουλίνα.

Πάντα μα πάντα, πίστευα ότι σε έναν τόπο δεν μπορείς να βρίσκεις μόνο καλούς ή μόνο κακούς ανθρώπους και πάντα μα πάντα, πίστευα ότι το σύμπαν μας επιστρέφει ό,τι ενέργεια του στέλνουμε.
Η Καστοριά έχει μόνο καλούς.. αν η ενέργεια που στέλνεις και εσύ, είναι καλή! Άλλη μια φορά, τα σουβενίρ Αργυράκης, μου το επιβεβαίωσαν. Άλλη μια φορά, ότι ακόμα και αν μερικές φορές λείπω από την λατρεμένη όλων μας Καστοριά, είναι εκεί, οι αγαπημένοι μου Αργύρης και Κάτια, φρουροί της πόλης, μεταλαμπαδευτές της κοινής μας αγάπης.. η μάλλον της αγάπης που προσπαθώ και εγώ να φτάσω, γιατί για χρόνια τώρα έχουν αποδείξει ότι την χαρίζουν απλόχερα.


Το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου έφτασε για άλλη μια φορά και από το περιτύλιγμα νιώθεις την αγάπη. Κάθε φορά, με το διακοσμητικό χαρτί να έχει πάνω την Ελληνική σημαία και ένα λουλούδι.. σαν να μου θυμίζει το "και αν η Ελλάδα καταστραφεί, θα έχει μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα.." του Οδ.Ελύτη. Και το μυαλό ηρεμεί στην σκέψη πως την Ελλάδα την κολλάμε σε κάθε δώρο αγάπης, τις όμορφες Καστοριανές βάρκες τις έχουμε, το λουλουδάκι επίσης.. άρα καλά κρατάμε ακόμα. Παραλληλισμός λίγο πιο ευφάνταστος..


* Ένα εκπαιδευτικό τετράδιο με δύο "έξυπνους" σελιδοδείκτες, για να γνωρίζουμε την Δυτική Μακεδονία, με αναφορά στην Ιστορία και στο τί πρέπει να δούμε απο κάθε μέρος της!


* Ένας τουριστικός οδηγός, που δεν πρέπει να λείπει από καμία τσάντα, γραμμένος σε 3 γλώσσες για όλες τις ανάγκες, με αναφορά στην ιστορία της Καστοριάς, τον πολιτισμό, τα μουσεία, τον τουρισμό και το περιβάλλον, μαζί με όλα τα χρήσιμα τηλέφωνα που θα χρειαστείτε σε κάθε σας εξόρμηση.

* Ένα μπρελόκ με την Καστοριά σε βιβλίο! Ναι ναι... μαγικά το ανοίγεις και ξεφυλλίζεις τις πιο παραμυθένιες σελίδες του.. το έχεις πάντα μαζί σου. Και το δικό μου μπρελόκ, είχε ήδη μια καρδιά και μια άγκυρα.. και τώρα έχει και αυτό.. σαν να μου υπενθυμίζει πού είναι το λιμάνι μου.. πού ανήκει η καρδιά μου.. και να επισφραγίζεται με αυτό.



Το μεγαλύτερο δώρο για μένα όμως, είναι αυτά τα λόγια που ακόμα και τώρα που σας τα γράφω ανατριχιάζω.. συγκινούμαι, όπως είμαι σίγουρη ότι έκαναν και οι "Καστοριανοί της καρδιάς μου", το πιο όμορφο σουβενίρ με συναίσθημα, πέρα από θύμιση.

"Αθόρυβη Μπουμπουλίνα της Καστοριάς"..τίτλος βαρύς, τίτλος τιμής, από δυο ανθρώπους που ξέρουν καλά τί σημαίνει ΑΓΑΠΩ-ΠΟΝΑΩ-ΣΕΒΟΜΑΙ τον τόπο που με έθρεψε και με μεγάλωσε στην αγκαλιά του...

Και όπως λέει και ο Αργυράκης : "Είναι προνόμιο να είσαι Έλληνας, και δή Καστοριανός. Είναι και πολύ μεγάλη ευθύνη".

Αργύρη & Κάτια.. αποκλειστικά για εσάς,


Την αγάπη μου την πιο μεγάλη, αληθινή, παντοτινή...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ..ΓΙΑ ΟΛΑ! 




Κείμενο-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου




facebook page: Γυρολιμνιά Καστοριάς

(δείτε ακόμα εδώ)






Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Ο φάκελος με τον τίτλο "μαγικό"..στην μαγική, χιονισμένη γυρολιμνιά.(φωτογραφίες-κείμενο)

Aυτή τη φορά σας γράφω λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά από την αδυναμία μου.. την Γυρολιμνιά.
Καφεδάκι στην κούπα με την Καστοριά, να μου την θυμίζει όπου και αν πάω, κάθομαι στον υπολογιστή και σκαλίζω έναν ξεχασμένο φάκελο στην επιφάνεια εργασίας, με τίτλο : "μαγικό".

'Θα έχει ενδιαφέρον..', σκέφτηκα και άνοιξα να δω τις φωτογραφίες. Και ήταν η στιγμή που ο τίτλος επιβεβαίωνε αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου..

Βάζω το αγαπημένο μου τραγούδι, να συνοδεύει τον ήχο που αφήνουν τα πλήκτρα καθώς σας γράφω το σημερινό άρθο και οι πρώτες εικόνες μπαίνουν σε τάξη:

*Ed Sheeran-Photograph*Αν καθήσεις και το ακούσεις, είναι ένα κομμάτι με τόσο δυνατά λόγια, που παρόλο που κάποιοι θα νόμιζαν ότι με συντροφεύει απλά για τον τίτλο του, μάλλον κάνουν λάθος...

Nότια.. η βόλτα έχει ξεκινήσει.. οι κύκνοι ποζάρουν, αλλά με παρακινούν να προχωρήσω, δείχνοντάς μου την κατεύθυνση. Μα ποια άλλη.. γυρολιμνιά! Τοπίο χιονισμένο, ο πάγος καλά κρατεί στο έδαφος και εγώ προσεκτικά προσπαθώ όλο και πιο πολύ να πλησιάσω στην άκρη.

Ήταν θυμάμαι μια μέρα που ξεκίνησα με ανάμεικτα συναισθήματα.. χαρά, γιατί ήξερα ότι θα με αποζημίωνε με τις καλύτερες φωτογραφίες, αλλά με μια μικρή απογοήτευση, γιατί το χιόνι δεν ήταν τόσο όσο είχαμε συνηθίσει, όσο ονειρευόμαστε να είναι κάθε χρόνο τέτοιο καιρό που το περιμένουμε να εμφανιστεί, εκεί προς του Αγίου Νικόλα.. λέγοντας ότι 'φέτος τα έβαψε τα γένια του'!


Mετά τον χιονιά..πετώντας τα απόνερα στην πιο όμορφη βάρκα της γυρολιμνιάς.. με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα της, ο "ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΙΩΡΓΗΣ".. χαμογελαστός και πρόθυμος να φωτογραφηθεί με το πιο γλυκό και από καρδιάς χαμόγελό του. Ευγενικές ψυχές, που πάντα συναντάς κάνοντας τον γύρο της λίμνης, ομορφιές που ήρθαν ξανά στην μνήμη μου σήμερα καθώς κοιτούσα τις φωτογραφίες απο εκείνη την ημέρα, μια κρύα μέρα, κατάλευκη, με τις μπότες μου να έχουν γίνει μούσκεμα από το πολύ περπάτημα στα χιόνια. Γιατί η χαρά και η αίσθηση να βουλιάζει το πόδι σου στο χιόνι, εκεί που είναι απάτητο, αψεγάδιαστο, ο ήχος από εκεί που δεν το είδε ο ήλιος, δεν σταματά ποτέ.


Το πιο παράξενο εκείνης της ημέρας όμως, για πρώτη φορά, δεν ήταν το χιόνι. Υπήρχε κάτι που έκλεψε την παράσταση. Ένα μαγικό παιχνίδι του ουρανού, που ίσως δικαιολογούσε γιατί τότε έβαλα τις φωτογραφίες σε έναν φάκελο με τέτοιο όνομα. Ο ουρανός, αν και συννεφιασμένος, είχε μια απίστευτη καθαρότητα.. μα σε ένα σημείο του, ένα κενό. Και από αυτό το κενό; Δεν θα σας πω.. θα σας δείξω.. γιατί νομίζω ότι τέτοιες εικόνες μαγεύουν περισσότερο από λέξεις.


Και για πρώτη φορά το φαναράκι χάνει έδαφος, καθώς ο ήλιος είναι αυτός που 'σβήνει' όλα τα φώτα. Θαρρείς και βρήκε διέξοδο, ελευθερώθηκε και σαν σπρέι φώτισε με χρύσο χρώμα τα νερά της Αρχόντισσας. Μόνο σε ένα κομμάτι.. μόνο για μια στιγμή, μόνο για τα μάτια μου, μόνο για να φυλακιστεί και να μείνει στα μάτια της ψυχής κάθε φορά που θα ανοίγω τον φάκελο.

Η ώρα περνούσε, ρόλλαρα τις φωτογραφίες και ένα χαμόγελο ήταν μόνιμα καρφιτσωμένο στο πρόσωπό μου και η σκέψη μου στην ομορφότερη. Στην Καστοριά μας. Ο καφές στην κούπα της Καστοριάς έχει πάρει να τελειώνει, πηγαίνω να ξαναγεμίσω και επιστρέφω.. όπως επέστρεψα ξανά και στην βάρκα του καπετάν Γιώργη τότε..  και με περίμενε ένα ακόμα οπτικό υπερθέαμα.


Aυτή τη φορά ο κύκνος ήταν στο επίκεντρο! Στο χρυσαφένιο φως που του ταίριαζε τόσο μα τόσο πολύ! Μοναχικός και όχι μόνος, γιατί φίλοι μου, άλλο μοναχικότητα και άλλο μοναξιά, απολάμβανε την βόλτα του στην λίμνη. Ο καπεταν Γιώργης είχε τελειώσει με την βάρκα του, κόσμος δεν έκανε την γυρολιμνιά καθώς το κρύο ήταν τσουχτερό και εγώ ίσως έπρεπε να επιστρέφω. Κι όμως δεν μου ήταν καθόλου εύκολο. Προτίμησα να καθήσω λίγο ακόμα με την μουσική να παίζει και να χαζέψω, πότε το σπρέι θα τελειώσει και θα σταματήσει να ψεκάζει. 

Έκανα μια βόλτα στην παλιά πόλη (αδυναμία μεγάλη) και βγήκα πάλι στον δρόμο.. 

Τα πουλιά στην σειρά, σαν να χάζευαν και αυτά την μαγική εκείνη μέρα. Δεν ήθελα να τα πλησιάσω, ποιος άλλωστε θα ήθελε να χαλάσει την ηρεμία τους; Παρόλα αυτά, σας το έχω ξαναπεί. Η σχέση μου με την πόλη έχει κάτι από παραμύθι, από μαγικό φίλτρο, σαν να διαβάζει την σκέψη μου και να μου χαρίζει φωτογραφίες που άλλοι περιμένουν ώρες για να τις πετύχουν.


Αυτό ήταν! Πέταξαν. Γρήγορα γρήγορα θυμάμαι ακόμα εκείνο το συναίσθημα όταν τα είδα να πετάνε. Άλλα να ταξιδεύουν στον ουρανό και άλλα να προσγειώνονται στις βάρκες. Αρμονικά, ήρεμα, όπως κάθε βόλτα. Το χρυσό χρώμα δεν υπήρχε πια, αλλά το τράγουδι που σας έλεγα στην αρχή, έπαιζε σε επανάληψη και έφτασε στο σημείο που έλεγε "..wait for me to come home."

Άφησα την Καστοριανή κούπα, ξανακοίταξα τις φωτογραφίες και το χρυσό χρώμα εμφανίστηκε. Ο κύκνος μου γύρισε το κεφάλι, σημάδι ότι το άρθρο έπρεπε να φτάσει στο τέλος του. Σημάδι που όπως ξαναλέει το τραγούδι "we keep this love in a photograph.." τελικά..

Mόνο που αυτή η αγάπη, είτε από φωτογραφίες, είτε από καθημερινές στιγμές, είναι ατέρμονη, δυνατή, αληθινή.


..μια ανιδιοτελή αγάπη, που επιβεβαιώνει το "αν ήξερες θα τρόμαζες...".


Την αγάπη μου...





Kείμενο-Φωτογραφίες:Ντίνα Παπαγεωργίου




facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς