Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ο καιρός σε ρόλο..ζωγράφου..! (φωτογραφίες-κείμενο)




Φανταστείτε έναν  ζωγράφο, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει τα καλύτερα έργα τέχνης. Αποφασίζει μετά από πολύ καιρό μόχθου και τα εκθέτει, εισπράττοντας τον θαυμασμό από τους επισκέπτες της έκθεσής του..!!

Ο ίδιος λοιπόν ζωγράφος της ιστορίας μας, παρά τη δόξα που έχει αποκτήσει, υποκλίνεται στο ταλέντο και την μαγεία των πινέλων ενός ‘συναδέλφου’ του..μόνο που δεν μιλάμε για ανθρωπινή μορφή..αλλά..για τον καιρό..!!


Ναι λοιπόν, τον καιρό που μας έκανε να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω αυτές τις ημέρες, θα ζήλευε κάθε ζωγράφος, αφού με καμβά την Αρχόντισσα, καθημερινά δημιουργούσε και ένα αριστούργημα. Έτσι λοιπόν κατάφερε μέσα σε δυο περίπου καιρικά εναλλασσόμενες εβδομάδες, να φτιάξει μια έκθεση ζωγραφικής που ‘υποδεχόταν’ καθημερινά τους ‘επισκέπτες’ της, με ένα διαφορετικό έργο τέχνης..!! Απρόσμενα, τα πινέλα βουτούσαν από φωτεινά σε σκοτεινά χρώματα συνθέτοντας τα πιο όμορφα τοπία και άλλες φορές βουτούσαν σε όλα τα χρώματα και έφτιαχναν ουράνια τόξα (μετρήστε ποσά είδαμε σε λίγες μέρες!). 




Δυο φορές , οι εναλλαγές αυτές με έτυχαν στη γυρολιμνιά. Με την πρώτη φορά, να βλέπω την βροχή να έρχεται, αλλά λανθασμένα (όπως αποδείχτηκε μετά,αφού τελικά έβρεξε!), να αποφασίσω να συνεχίσω την βόλτα μου. Μέσα σε όλα τα χρώματα και κλικαρίσματα εκείνης της ημέρας, το πιο μαγικό ήταν ότι η καταιγίδα με πέτυχε στην Παναγία Μαυριώτισσα! Εγώ και 2-3 άλλοι περιπατητές, παράτολμοι, που σταθήκαμε στο μοναστήρι, μέχρι η βροχή να σταματήσει. Ανάβεις ένα κεράκι και κάθεσαι στο παγκάκι συντρόφια με τον ήχο της βροχής και το θρόισμα των φύλλων από τον αέρα που σηκώθηκε. Και πιστέψτε με..δεν θέλεις τίποτα άλλο..!! Ακόμα και αν η βροχή είχε αρχίσει να γίνεται απλές ψιχάλες λίγη ώρα μετά, ακόμα και αν η ομπρέλα υπήρχε στην τσάντα μου, κάτι σε έκανε να θες να καθήσεις εκεί για ώρες.



 Η δεύτερη φορά, ήταν στο ανέβασμα προς τον Προφήτη Ηλία! Το μαγικό με τις εναλλαγές αυτές, ήταν ότι δεν ήξερες ποια φωτογραφία να πρωτοδιαλέξεις! Το γκρίζο; Το υπέροχο κόκκινο χρώμα του ουρανού μετά την καταιγίδα; Το ουράνιο τόξο; Μαγεμένη επέστρεφα κάθε φορά, αγνοώντας τη βροχή που με συντρόφευε στη βόλτα, γιατί πολύ απλά η φωτογραφική, είχε καταφέρει να ‘κλέψει’ τα έργα του ζωγράφου. Να έχει ένα αντίγραφο βρε αδερφέ, αντίγραφο μιας σειράς καλλιτεχνημάτων, που είμαι σίγουρη πως όμοιά τους και καλύτερα, θα μας ξαναχαριστούν.



Πάντα σας λέω πως αυτή η πόλη έχει κάτι μαγικό..αρκεί να ξέρεις να βλέπεις περά από αυτό που βλέπουν τα μάτια σου. Είναι αυτό το αλλιώτικο κοίταγμα..κοίταγμα της ψυχής..! Και αν η ζωγραφική  είναι αποτύπωση συναισθημάτων της ψυχής στον καμβά, κάτι μου λέει πως, ακόμα και αν ο ‘ζωγράφος’ μας αυτές τις μέρες ήταν λίγο καταθλιπτικός, σίγουρα κατάφερε να αποτυπώσει την αλήθεια του, με τον πιο όμορφο τρόπο..

Δε νομίζετε;

Την αγάπη μου...
 
 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

..μια σακούλα αναμνήσεις.

..και πάλι πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που τα είπαμε..και ο καιρός περνάει,και οι καταστάσεις διαφοροποιούνται και όλα μπορούν να αλλάξουν,εκτός από τη μαγεία αυτής της πόλης!Και τώρα που το καλοσκέφτομαι,ούτε και οι αναμνήσεις αλλάζουν..αλλά θα σταματήσω να πληκτρολογώ αόριστα και θα μπω στο κυρίως θέμα:

Η νοσταλγία για αναζήτηση παλαιότερων φωτογραφιών της μεγάλης μου αγάπης,της Καστοριάς,ήταν ο λόγος που έπεσε στα χέρια μου μια σακούλα γεμάτη από δαύτες (ναι,ναι..στις αναμνήσεις αναφέρομαι)..!Ακόμα και η σακούλα που περιέχε όλα αυτά τα στιγμιότυπα μιας άλλης επoχής,είχε κάτι από τα παλιά..!Επιγραφή από μαγαζί που πλέον δεν υπάρχει,σε μια κατάσταση 'αποσύνθεσης',αλλά ακόμα και αυτό είχε τη χάρη του.Με έντονο το αίσθημα της περιέργειας,στο μισοσκοτεινό δωμάτιο,έριξα κάτω όλο το περιεχόμενο..και σαν καλή εξερευνήτρια,ξεκίνησα την αναγνώριση προσώπων και τοπίων.

Πόσο μα πόσο όμορφο quiz να προσπαθείς να βρείς τη σωστή απάντηση;


Να κοιτάζω τα τοπία πίσω από τα πρόσωπα και να θαυμάζω την απλότητά της..μια απλότητα που,όχι δεν χάθηκε τελείως,που υπάρχει ακόμα σε μερικά σημεία της,παρά τον εκμοντερνισμό της.Για αυτό και ξεχωρίζει,για αυτό και αγαπιέται από όποιον την επισκέπτεται.Μια απλότητα που την βρίσκεις όχι μόνο στα σημεία της,αλλά και σε ανθρώπους.Ξέρετε,αυτούς που συναντώ καμιά φορά στα δρομάκια που περπατάω για να φωτογραφίζω..στη γυρολιμνιά που με χαιρετάνε και ας μην με ξέρουν..φυσιογνωμίες γλυκές που στο πρόσωπό τους οι ρυτίδες τους είναι σαν ρωγμές του χρόνου.Σαν άλλες διαδρομές,που περπατάν οι δικές τους αναμνήσεις.


Μέσα σε αυτή τη σακούλα βρήκα πολλούς θησαυρούς,που θα σας τους χαρίζω σιγά σιγά,μα μία φωτογραφία με 'κλείδωσε'.Εμοιαζέ τόσο πολύ με μια φώτογραφία,που την ίδια εκείνη ημέρα είχα απαθανατίσει!Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην ξεκινήσω το ταξίδι στον χρόνο με εκείνη...

Μπείτε στη βάρκα που γράφει "Γυρολιμνιά Καστοριάς" και πάμε να κάνουμε μια βαρκάδα στο παρελθόν..στην Καστοριά του 'τότε'.

Ή μήπως τελικά δεν είναι και τόσο 'παρελθόν';Μήπως είναι σαν..'τώρα'..;

Την αγάπη μου...

Βαρκάδα στο 'τότε'...


Βαρκάδα στο 'τώρα'...

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__