Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

..ένα "τέλος πάντων" δρόμος.




 ΄΄.. και τέλος πάντων, μου λείπεις ρε!!΄ ..την άκουσα να λέει κάπως αγανακτισμένη στο τηλέφωνο. Με το ΡΕ να υπερτονίζεται, παρόλο που στο ‘λείπεις’, άκουγες τη φωνή να σπάει. Καθόταν στο παγκάκι.. με μια μπύρα. Γουλιά και κουβέντα, κουβέντα και σιωπή και ξαφνικά ο θόρυβος από το τενεκεδάκι στον κάδο και το κινητό να μπαίνει στην τσέπη.. 

Κι όμως, όσες ‘τσέπες’ και αν αλλάξει το κινητό, ακόμα και να βουλιάξει, να σπάσει, να κλείσει, αυτό το ‘λείπεις’ θα συνεχίσει να υπάρχει και αυτό το ΡΕ θα γίνεται όλο και πιο ηχηρό. Και είναι η μόνη περίπτωση που το ΡΕ, όσα caps lock και να φορέσει πάνω του, όσα decibel και να γράψει, θα κουβαλάει την πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού σου.

Είναι από εκείνα τα ΡΕ, που θες να ταρακουνήσουν σκέψεις, να ενεργοποιήσουν βήματα, να σβήσουν λάθη και να γράψουν νέα σελίδα στο βιβλίο σου. Ξέρω, καταλαβαίνω. Και ποιος, άλλωστε, δεν τα έχει πει; Δεν το εννοείς. Εννοείς άλλο από αυτό που ακούγεται με την πρώτη και παρακαλάς να ψάξει κανείς πίσω από αυτό. Και εκεί, τζογάρεις στο αν θα σε καταλάβει. Και αν σε καταλάβει, σε ξέρει. Σε ήξερε πάντα.

Κάρμα; Σύμπαν; Πεπρωμένο; Απωθημένο; 

Δεν ξέρει ούτε η φίλη της ιστορίας μας, ούτε και εγώ να σας πω.

Απλά, μερικές φορές καταλαβαίνεις ότι δεν σε νοιάζει τί θα πάρεις από το αλισβερίσι σου με τους ανθρώπους. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που γουστάρεις να δώσεις, χωρίς να πάρεις τίποτα πίσω. Έτσι, γιατί αγανάκτησες, γιατί έφτασες στα όρια σου ή μπορεί και να τα ξεπέρασες. Αλλά μέσα σε όλον αυτό το χαμό, κρατάς ένα πράγμα: Ότι ένιωσες.

Και για κανένα συναίσθημα που κατέγραψε η ψυχή σου, δεν πρέπει να μετανιώνεις.

Και αν δε σου βγήκε ρε φίλε, άστα όλα να χαθούν με τον θόρυβο που κάνει το τενεκεδάκι στον κάδο. Σαν να είναι ο ιδανικός τρόπος για να τα τρομάξει και να φύγουν.Απλά να θυμάσαι ότι πάντα θα γυρνάνε με κάποιο τρόπο, αν ήταν αληθινά. Μέσα από μέρη, τραγούδια, σκέψεις, λέξεις.. και εσύ πάντα θα σκύβεις το κεφάλι με ένα σιωπηλό χαμόγελο ικανοποίησης ότι τα έζησες. Μέθυσες από αυτά, πριν σε μεθύσει κάποια μπύρα.

Και όσο θόρυβο και να κάνει όταν την πετάξεις, άλλο τόσο θόρυβο θα κάνει και η σιωπή στο μυαλό σου, γιατί ξέρεις ότι όλα όσα νιώθεις, αράζουν πάντα στο ίδιο παγκάκι της ψυχής σου..!

 
Την αγάπη μου…

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου/gyrolimnia.blogspot.gr

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

..χρωστούμενα Αυγούστου:παραγράφονται!



Κάπου ανάμεσα στα 'καλό μήνα' και στα 'μου χρωστάς έναν Αύγουστο..' που πλημμύρισαν κάθε χαιρετισμό στα κοινωνικά δίκτυα, 'φύτρωσε' και το δαιμόνιο της γραφής μου, για κάτι που έναν χρόνο πριν είχα γράψει και εγώ..


..αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο, η πρώτη μέρα του Αυγούστου, παρατηρω ότι λειτουργεί σαν την τελευταία ημέρα του χρόνου.. που περιμένουμε να αλλάξει κάτι, να ανοίξει το λυχνάρι των ευχών και να ξεκινήσει να πραγματοποιεί κάθε κρυφή επιθυμία και μπλα μπλα μπλα.. Και κάπως έτσι, στην ιδέα ότι οι μέρες θα περάσουν υπερβολικά γρήγορα και σύντομα θα έρθει η ‘ξενέρα’ του Φθινοπώρου, κλείνεις τα μάτια και εύχεσαι ό,τι μπορεί να ευχηθεί, ονειροπολείς πολύ παραπάνω από κάθε άλλη φορά και κάνεις τη δική σου αντίστροφη μέτρηση μέχρι να έρθει 31 και να πεις «..του χρόνου πάλι..».


Ο Αυγουστος, ναι, σας καταλαβαίνω, έχει κάτι το ιδαιτερο.. αλλα δεν παύει να είναι ένας ακόμα μήνας με 31 ημέρες δίκες σας.. καταδικές σας. Κανένα φεγγάρι, κανένα όνειρο, κανένα χρωστούμενο, δεν θα πρέπει να σας κάνει να σκεφτείτε, ότι οι μέρες θα περάσουν και εσείς θα μείνετε να κοιτάτε τα κιτάπια σας για το ποιος σας ξεχρέωσε. Και αυτό γιατί στον πρώτο που χρωστάτε, είναι  ο εαυτός σας.


Τί χρωστάτε; Θα σας πω εγώ: Χρωστάτε να σταματήσετε να ζείτε με ημερολόγιο, με ταμπέλες μηνών ή με ‘ειδικές περιστάσεις’, γιατί η κατάλληλη ώρα είναι 'τώρα'. Κάθε 'τώρα'. Πάρτε λοιπόν διπλά σας ό,τι  σας γεμίζει, ό,τι γεμίζει την ψυχή σας και απολαύστε κάθε μια βόλτα, σαν να είναι αυτή μοναδική και όχι ο μήνας. 

Κάνεις δε χρεωστάει σε κανέναν,τίποτα. Τα χρέη παραγράφηκαν, το κοντέρ μηδένισε και η ευτυχία έχει ακόμα 30 μέρες να σας πετύχει, αν τόσο πολύ θέλετε να είναι Αυγουστιάτικη. Αν πάλι όχι, υπάρχουν άλλοι 11 μήνες και πάει λέγοντας. 

Kαλό και όμορφο μήνα.. 

Επιμέλεια-Κείμενο-Φωτογραφίες: Ντίνα Παπαγεωργίου

gyrolimnia.blogspot.gr
 

fb:Γυρολιμνιά Καστοριάς
Ιnstagram:dina__pap__photography__
Προσθήκη λεζάντας